Home » kinderen

Tag: kinderen

Hoe ongekend talent verloren gaat

Mijn enige probleem op het vwo, zes jaar lang, was dat ik steeds de klas uit werd gestuurd omdat ik teveel vragen stelde. Ik kon goed genoeg rekenen om steeds op het nippertje over te gaan… om vervolgens op de universiteit op mijn bek te gaan, en uiteindelijk te beseffen: ik kan helemaal niet leren!
Ik kon niet leren op de manier die in het gangbare onderwijs verwacht wordt. Daar hebben veel hoogbegaafden last van. Jongeren die op school alle levenslust verliezen – maar ook volwassenen die zó zijn gaan geloven dat ze ‘dom’ zijn en ‘niet kunnen leren’ dat ze zich er niet eens meer van bewust zijn. En intussen leren ze van alles van wat er ‘toevallig’ voorbijkomt, leggen verbanden en ontwikkelen zich zo zonder scholing verder. Maar het blijft lastig om over dingen te praten waar je niet bij stilstaat.
Ik luister ook vaak naar wat mensen níet zeggen. Dat is typisch een ding van hoogbegaafden die zich bewust zijn van hun hoogsensitiviteit. In het begin, als interviewend journalist, raakte ik soms verward.

Ingevingen

Op een dag, als jonge reporter voor de plaatselijke weekkrant, word ik voor een artikel naar een caravanbouwer gestuurd. Braaf stel ik vragen. Gaandeweg weet ik zeker dat er iets niet gezegd wordt. Dat wat níet gezegd wordt, neemt dan steeds meer plaats in, waardoor ik niet meer echt hoor waar het over gaat.
Er komen dan vragen in me op, zoals ‘hoe maak ik hier een interessant verhaal van’ en ‘waarom praat deze meneer zo lang over caravans bouwen?’
In mijn hoofd zie ik de caravanbouwer duidelijk voor me in een witte jas in een roodbruine omgeving. Ik begrijp het niet.
Op de beelden in mijn hoofd straalt de beste man.
Voor mijn ogen steekt hij een dof verhaal af.
Op een gegeven moment stop ik mijn opschrijfboekje weg. We lopen nog een rondje over het terrein. Ik kauw op een vraag, want is het niet raar om een caravanbouwer te vragen waaróm hij caravans bouwt? Is het geen belediging? Of zou hij zich er rot over kunnen voelen, of mij brutaal vinden?
Aangepast als ik ben, beleefd, vriendelijk, zou ik liever mijn mond houden. Maar er zit ook dat nieuwsgierige kind in mij, dat die man wel interessant vind en ik vraag het uiteindelijk tóch: ‘Waarom bouwt u eigenlijk caravans?’
Hij antwoordt: ‘om geld te verdienen’.
Ik vraag: ‘En als u genoeg verdiend heeft?’
Hij kijkt op. ‘Dan ga ik vrijwilligerswerk doen. Ik ga in Afrika in een ziekenhuis werken als arts-assistent.’
Aha… en daar openbaarde zich een heel ander verhaal.

Aanvoelen en vragen stellen: lastige krachten die moeten worden onderdrukt?

Wat ik die dag vooral leerde, was iets belangrijks over mezelf. Ik besefte dat het best eens twee krachten zouden kunnen zijn, die ik op school had leren onderdrukken: dingen aanvoelen… en vragen durven stellen.
Belangrijk. Het gebruiken van deze kwaliteiten had ik afgeleerd, want dat was gemakkelijker voor mijn omgeving, op school en voor volwassenen die niet graag indringende vragen krijgen van een kind.
Ik besloot om het afleren af te zweren. Ik ging weer toestaan dat ik dingen aanvoel en dat ik nuttige vragen kan stellen.
Daarmee zette ik een stap vooruit die eigenlijk ook een stap terug was naar mezelf.
Als kind wist ik blijkbaar veel beter wie ik was.

Als kind wist ik blijkbaar veel beter wie ik was.

Beluister het nummer van David Bowie: Changes.
En dat is waarom ik het over dit nummer wil hebben met trainers, leerkrachten, ouders, gedreven om te begrijpen hoe we deze kinderen kunnen helpen. Hoe we ze kunnen helpen met groeien, met hun plek vinden in de wereld, ze leren leren, ze vertellen hoe het makkelijker kan, zodat ze zich beter voelen.
Gras groeit niet harder als je er aan trekt.
Als je wilt dat iets groeit, moet je er niet op gaan zitten.

Goed, dan gaan we er naast staan, oké? We geven het kind de ruimte. Echt.

Ver-anderen

Echt? Geven we het de ruimte door al die problemen te blijven ontleden en steeds maar oplossingen aan te dragen?
Misschien doen we het (wellicht onbewust) ook wel omdat we zelf zo’n pijn ervaren, wanneer we zien hoe deze jongeren worstelen. We willen niet zien dat ze verdriet of pijn hebben, zich onbegrepen wanen, eenzaam lijken, wanhopig zelfs.
Wij willen dat veranderen.
Wíj.
Ver-anderen.
Een bijzonder woord. Door anderen te willen veranderen, raak je verder van die ander verwijderd. Ver-anderen.
Terwijl we eigenlijk de nabijheid wensen en heel dicht bij ons kind willen staan, als een steunend stokje naast de bloem,
een beetje beschutting, aanwezig om de regen aan te moedigen wel te vallen, maar niet op het kopje…
om de aarde te vertellen hoe de wortels te voorzien van voedsel, zonder ze vast te klemmen…

Kinderen weten het zelf heel goed

Mooie intenties, vertellen we onszelf. Maar we zijn wel steeds bezig met het willen forceren van veranderingen, changes. Terwijl de kinderen het zelf heel goed weten.
De tekst van Changes kun je hier meelezen
And these children that you spit on
As they try to change their worlds
Are immune to your consultations
They’re quite aware of what they’re goin’ through
Ch-ch-ch-ch-changes
Turn and face the strange
Ch-ch-changes
Don’t tell them to grow up and out of it

Vertaald:
En deze kinderen, waar jullie op spuwen,
terwijl ze hun werelden proberen te veranderen
Zijn niet vatbaar voor jullie adviezen
Ze weten heel goed wat ze meemaken
V-V-V-V-veranderingen
(Draai je om en kijk naar het vreemde)
V-V-Veranderingen
Beveel ze niet om groot te worden en er over heen te groeien

Woorden van een droomdenker bij uitstek, een man die een kameleon genoemd werd, die steeds weer anders voor de dag kwam… die in de jaren negentig vol overtuiging voorspelde dat het internet niet een nieuw medium was zoals de krant en de televisie… dat het een veel grote verandering zou teweegbrengen, life changing…
Deze man wordt door vele gezien als een buitenaards wezen, uit sterrenstof gemaakt, met ideeën die niet alleen out of the box, maar ook van out of space waren.
Hij zal zich als kind gerust ook een buitenstaander gevoeld hebben, alien, alleen.
Wat maakt dat hij tot ongekende porties groeide, wereldwijd bekend? Door het erkennen en tonen van zijn kwetsbare kanten.
Hij bleef vragen stellen, heruitvinden, maar sterker nog: hij was niet bezig met veranderingen teweeg brengen. Hij deed wat hij nodig vond.
Iets willen veranderen gaat uit van de huidige situatie. Je wilt iets verbeteren, vergroten, verkleinen, versnellen, compacten…
Echt nieuwe dingen komen niet voort uit veranderingen, want dat blijven doorgaans aanpassingen.

Wat gaat er verloren?

Hoogbegaafden zijn vaak goed in veel aanvoelen en afstemmen op de ander, op de groep, de situatie, op de maatschappij zelfs. Van sommige Uitzonderlijk intelligente kinderen (en volwassenen) is het echter te veel gevraagd. Er moet een te groot gat worden overbrugd.
Het kind voelt zich niet gezien, niet erkend, niet gewaardeerd.
En wat gaat er verloren?
Geen idee.
Je kunt het niet weten, want juist deze uitvinders en bedenkers hebben ideeën bij zich die nog niet bestaan. Vergaan ze, dan vergaan ze. Misschien duiken ze ooit weer ergens op, in een andere tijd op op een andere plaats. Maar daar heeft dit kind niets aan.
Dat trekt zich terug, met ergens binnenin talenten die de meesten van ons nooit zullen kennen.
Zo af en toe doen ze nog een poging. Maar als succeservaringen uitblijven, worden de pogingen minder.
Every time I thought I got it made
it seemed the taste was not so sweet
zingt Bowie in dit nummer.

Ja. Life sucks, soms. En het kan ook te gek mooi blijken te zijn. Dat willen we allemaal, voor onszelf en voor onze kinderen. We willen kinderen die gelukkig zijn en zelf gelukkig zijn. We willen slagen in ouderschap. De pijn die we wellicht zelf hebben ondervonden vroeger, willen we overwinnen. Onze kinderen zijn een middel.
Soms moet je stoppen.
Accepteren wat er is.
Kijken naar je zelf.
Even stilstaan is meestal al een hele vooruitgang.

Ja, zeker na deze lange tijd thuis, binnen, de lockdown… het liefst willen we vooruit, toch? Maar ik zou zeggen sta soms stil, luister, ook naar jezelf en de vragen in je hoofd.
Niet alle wijsheid komt van buiten, veel zit in jezelf.
En veel zit in je kind.

Aanpassen van het onderwijs

Aanpassen is goed, als iedereen daar van opknapt. Passend onderwijs, wel, ik vind het meer een impasse in het onderwijs.
Aanpassingsonderwijs, noem ik het, als ik hoor wat er allemaal van deze kinderen verwacht wordt.
Laten we er niet aan meedoen. Laten we informatie delen: informeren, niet irriteren. Kennis delen en vermenigvuldigen.
Lees deze boeken, volg deze krachtige online cursus over hoogbegaafdheid, laat je inspireren. Welke overtuigingen heb je zelf, wat kun je loslaten? Waarin kun je je kind meer leren vertrouwen? Welke pijn kun je bij je kind wegnemen of weghouden, door het zélf te verwerken?
Laten we geloven dat deze jongeren daadwerkelijk vernieuwend kunnen zijn. Geef ze de ruimte. Durf zelf mee te bewegen.
Die veranderingen zijn niet het doel… die zullen het resultaat zijn.

(c) Suzanne Buis

Meer lezen, luisteren en leren over het begeleiden van deze dromende denkers?

Suzanne Buis Mijn hoogbegaafde puber

Depressieve jongeren en ouders die het niet meer weten

De lockdown duurt voor vrijwel alle jongeren veel te lang. Niet dat ze nu per se weer op school aan het werk willen, maar dat online lessen moeten volgen is voor vrijwel iedereen intussen veel te zwaar aan het worden. Ook (of misschien vooral) omdat alle leuke dingen niet mogen en er nauwelijks oplaadmomenten zijn.
Voor ouders wordt het intussen steeds lastiger om nog iets te bedenken om de moed er in te houden. Vaak zijn ouders zelf moe van het steeds weer schakelen en oplossingen zoeken voor dingen die niet kunnen en mogen. Had je net alles geregeld met online boodschappen doen, valt er een pak sneeuw en komen de bezorgdiensten niet. Schijnt eindelijk de zon en wil je basisschoolkind lekker naar buiten, begint school weer…

5 tips voor begeleiden van depressieve jongeren

TIP 1: Wat is er nodig om deze jongeren en kinderen gemotiveerd te houden?

Hoe kunnen we onze kinderen helpen met groeien? Met hun plek vinden in de wereld, ze leren leren, ze vertellen hoe het makkelijker kan, zodat ze zich beter voelen… Kan überhaupt dat wel?
Gras groeit niet harder als je er aan trekt.
Als je wilt dat iets groeit, moet je er niet op gaan zitten.

Goed, dan gaan we er naast staan, oké? We geven het kind de ruimte. Echt.

Ver-anderen

Echt? Geven we het de ruimte door al die problemen te blijven ontleden? Steeds maar oplossingen aan te dragen? Misschien doen we het (wellicht onbewust) ook wel omdat we zelf zo’n pijn ervaren, wanneer we zien hoe deze jongeren worstelen. We willen niet toezien terwijl ze verdriet of pijn hebben, zich onbegrepen wanen, eenzaam lijken, wanhopig zelfs.
Wij willen dat veranderen.
Wíj. Ver-anderen.
Door anderen te willen veranderen, raak je verder van die ander verwijderd. Ver-anderen.
Terwijl we eigenlijk de nabijheid wensen en heel dicht bij ons kind willen staan, als een steunend stokje naast de bloem, een beetje beschutting, aanwezig om de regen aan te moedigen wel te vallen, maar niet op het kopje… om de aarde te vertellen hoe de wortels te voorzien van voedsel, zonder ze vast te klemmen…
Maar: weten kinderen het zelf niet veel beter?
Lees verder in een persoonlijk verhaal over aanpassingsonderwijs, talent leren onderdrukken, aanvoelen en vragen stellen, over veranderingen en het briljante nummer Changes van David Bowie.

Behoefte aan online coaching voor jouw puber of jezelf?

Boek een sessie met Suzanne Buis
 

TIP 2: Als jouw ouderwijsheid niet gewaardeerd wordt…

Een kind dat enthousiast zijn werk doet, op tijd begint en zelfsturend doelen najaagt. ‘Hoe kan ik hem motiveren om…?’Lisanne van Nijnatten van Praktijk de Blik schrijft dat deze vraag het meest voorkomt in de ouderbegeleiding. De zoektocht naar antwoord op deze vraag kan aanleiding geven tot hard werken, belonen, straffen en regels opstellen.
Maar zitten jullie wel in dezelfde fase?
Ik zie veel ouders die in de actie-stand staan. Ze willen tips om gedrag aan te passen en zijn ook goed in het geven van tips aan hun kinderen. Soms zijn ouders een wandelende encyclopedie aan levenslessen, tips en betweterigheid. (..)
Motivatie in menselijk gedrag is echter een veelzijdig concept dat niet zomaar te manipuleren of aan te sturen is. Zeker niet als je hoogbegaafde kinderen hebt met een sterke eigen wil en een neusje voor opvoedtrucs. Geef je het al op? Laten we er eens wat dieper in duiken.
Lees verder op Praktijk de Blik

TIP 3: online cursus & coachingsessie

Doe inspiratie op bij de online cursus hoogbegaafdheid.
Inclusief:
Mijn hoogbegaafde puber of De droomdenker als papieren boek in jouw brievenbus.

En tijdelijk als bonus: een online coachingsessie met Suzanne Buis!

TIP 4: Lichtpuntjespot

En er zijn meer mensen die hun hulp aanbieden en tips delen. Zo verzamelde de Volkskrant adviezen van lezers. Met ‘haal een vriend of vriendinnetje van je kind in huis’ tot de coronalichtpuntjespot:
een coronalichtpuntjespot gemaakt met daarin leuke dingen om te doen of te krijgen, zoals samen ET kijken, beslissen wat we eten vanavond, een shirt mogen uitzoeken, iets lekkers kiezen in de winkel. Er zaten precies genoeg briefjes in voor het aantal dagen in lockdown. Met het verlengen van de lockdown hebben we de al getrokken briefjes weer teruggegooid in de pot.
(tip van Suzanne Assink, Burgum)

Meer tips bij de Volkskrant over samen lezen, verbinding creëren en veerkracht versterken.

TIP 5: Behoefte aan contact met andere ouders?

Gratis online ouderbijeenkomst bij Pharos Twente:

Activiteiten met extra uitdaging

Veel creatieve, snelle geesten zoals (droomdenkers) hebben behoefte aan activiteiten tijdens de lockdown. Waarmee vermaken jullie je zoal, als het werk voor thuisscholing af is? Mail me gerust, maak een filmpje of stuur foto’s! Ik deel ze graag op mijn sociale media: instagram en Facebook.
Mijn kinderen zijn gelukkig dol op knutselen, tekenen en spelletjes doen. Misschien geeft dit jullie ook wat inspiratie!

Tekenles op het raam

Met stiften voor op het whiteboard, of speciale stiften voor ramen/glas kun je leuk op de ramen tekenen en oefenen met schrijven. Hoe schrijf je zodat je de letters buiten kunt lezen? En wie gaat er checken of het zo goed is? Of zijn daar misschien trucjes voor…?

Knutsel met geheim

School geeft vaak knutselopdrachten die voor creatieve knutselaars niet altijd een uitdaging zijn. Hoe maak je het net iets leuker en moeilijker? Probeer een geheim toe te voegen aan je knutsel! Zo kan mijn dochter in haar giraffe bijvoorbeeld geheime briefjes en ringen verstoppen… ik kan niet zeggen wáár dan, maar een hint: maak de kop van een lucifersdoosje 😉

Scrabble Old Skool

Misschien speel je Wordfeud, maar ken je ook nog het ‘old school’ Scrabble-spel? Heb je er nog een op zolder, of bij oma in de kast? Dat kun je leuk spelen met jonge kinderen, door een paar uitzonderingsregels te bedenken. Bijvoorbeeld dat de kinderen meer letters mogen pakken, dat namen en werkwoordvormen mogen en dat een enkele spelfout geen probleem is. Zo speelden wij dat je kleine zinnetjes mocht maken (dus geen gedoe over spaties). Dat leverde op dat ik met 402 tegen 130 verloor van mijn dochter van 7… Eerst legde ze pinguin, toen de ervoor, toen red en toen ook nog ach
Je moet dus even je strengheid laten varen (en tegen je verlies kunnen), maar dan heb je vast een heel vrolijk kind 😉

Spelen met pinguins

Download gratis deze leuke knutsel-sheet met pinguins. Om over te trekken, uitknippen, natekenen… misschien kun je ze printen op zelfklevende etiketten, om er leuke stickers van te maken voor op een echte brief voor een vriendinnetje of vriendje… misschien wel voor Valentijnsdag?! <3
Meer gratis knutsel-cadeaus vind je hier!
 
Vol liefs
Suzanne Buis

Wat zijn executieve vaardigheden? En waarom is dit zo handig om te weten?

Executieve vaardigheden zijn superinteressant: het maakt het opvoeden en begeleiden van kinderen veel makkelijker als je hier iets over weet.
Een herkenbaar voorbeeld: ouders vinden het vaak vermoeiend dat hun kind ‘treuzelt’ bij naar bed gaan of opstaan en naar school gaan. Vaak ben je zelf dan al moe, of ben je gericht op het resultaat en de deadline (op tijd in bed liggen voordat iedereen te moe is, op tijd op school/sport komen)…

Treuzel, babbel…

Hoe zorg je dan dat je kind niet met slechts 1 sok aan voor het raam staat te kletsen over gekleurde tandpasta?
Boos worden heeft op zo’n moment totaal geen zin (als het al ooit zin heeft). Je kind gaat er niet beter door luisteren of handelen als ij je geduld verliest. Straffen en belonen werkt bij deze dromers ook zelden.
[Denk je nu ‘Vertel het mij liever tijdens een coachingsgesprek’ klik dan hier]

Wat werkt wel bij deze droomdenkers?

Het oefenen met en trainen van plannen en uitvoeren is de beste aanpak. Hoe train je dat? Niet bij naar bed gaan, opstaan en naar school gaan. Dan geeft het maar stress, vooral als je zelf als ouder niet kalm blijft (bel me gerust als je hier hulp bij kunt gebruiken).
Train het spelenderwijs! Letterlijk met spelletjes, buiten een parcours maken of een speurtocht of een hut. Binnen met bordspelletjes. Bak koekjes, maak pizza’s. En geniet van de pret, want met plezier leer je meer.
Spelen doet (ver)wonderen!

Meer lezen over executieve vaardigheden

In mijn boek De droomdenker gaat het over Wouter, die een beetje anders is dan de meeste kinderen in zijn klas. Zelf heeft hij dat niet altijd in de gaten. Er gebeurt zoveel in zijn hoofd en in zijn lijf, dat hij niet altijd meekrijgt wat anderen doen of bedoelen. Daar denkt Wouter wel graag over na, als hij merkt dat er iets niet duidelijk is. Maar ja, dan blijven zijn gedachten daar weer op hangen en mist hij nog meer van wat er gebeurt.
Zo komt het geregeld voor dat de juf ineens ongeduldig tegen hem doet. Ze denkt dat hij niet oplet, niet meedoet, flauw doet.
Maar dat is helemaal niet wat er gebeurt: Wouter is heel druk met wat ze gezegd heeft. Kon ze maar zien wat er binnen gebeurt…

Zie jouw lijf en hoofd als een bioscoop

Naast het verhaal over Wouter staan vragen en oefeningetjes, waarmee een lezer (samen of alleen) kan laten weten hoe hij of zij dit wel of niet herkent. Dat is handig: zo doet de lezer iegenlijk ‘een boekje open’ over zijn/haar binnenkant. Heel handig voor de omgeving.
Want stel dat je een bioscoop hebt, waar allemaal interessante films in draaien, en je zet niets op de buitenkant van het gebouw… weet dan iemand dat het interessant kan zijn wat daar binnen gebeurt? Het is heel handig om te kunnen vertellen over wat je voelt en denkt.

Kun jij dit als ouder?

Ongelooflijk veel volwassenen hebben hier moeite mee: beseffen wat ze denken en voelen. Beseffen dat het bij een ander anders gaat. Dat het handig is om gevoelens, emoties, gedachten, wensen te uiten. Het is dus ook logisch dat kinderen het niet vanzelf aangeleerd krijgen. En toch is het vaak een kwestie van een paar kwartjes die moeten vallen.

Labels: hoogbegaafd, hoogsensitief, beelddenker, moeite met executieve vaardigheden

In De droomdenker staat na het verhaal uitleg over hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit, beelddenken en over executieve vaardigheden. Dit zijn termen om mee te kunnen bespreken hoe het makkelijker kan worden voor deze droomdenkers, thuis en op school. Sommige mensen noemen het labels. Ze helpen bij het praten over wat er aan de hand kan zijn.
Lees verder onder de afbeelding

Executieve functies

Wouter vindt het leuk om te spelen met getallen, maar de tafels opnoemen lukt hem nog steeds niet. Hoe kan dat? Dit gaat over executieve functies.
Je hersenen hebben allerlei verschillende ‘afdelingen’, net zoiets als in een warenhuis of een fabriek. Die gebieden hebben elkaar nodig, maar ze doen hun eigen ding en hebben hun eigen talent. Het is nuttig om te onderzoeken of de taken die je wilt laten uitvoeren in je brein, worden uitgevoerd in het gespecialiseerde gebied. Even wat uitleg:
In de hersenstam zijn vanaf je start in het leven je hartritme en ademhaling geregeld. In het reptielenbrein daar omheen worden alle automatische zaken opgeslagen.
Daar weer omheen zit het zoogdierenbrein. Daarin kun je logisch redeneren, waarbij je kunt bedenken waarom dingen ze zijn zoals ze zijn. Dat zoogdierenbrein kan maar één ding tegelijk.
Hoogbegaafde kinderen gebruiken vooral hun zoogdierenbrein, om lekker te blijven beredeneren bijvoorbeeld (denk aan Wouter met zijn telefoonnummers). Hierin kun je net zo gemakkelijk vijf keer vijf optellen, waardoor je antwoord dus beredeneerd is, en niet automatisch.
Voor sommige dingen die je leert, is het handig om ze te automatiserenen daarvoor moet je je reptielenbrein gebruiken, en dan levert het tijdswinst op bij bijvoorbeeld de tafels, veters strikken, aankleden.
Grappig: je kunt oefenen met opslaan in het reptielenbrein door juist wél twee dingen tegelijk te doen.
– tafels leren terwijl je een bal moet gooien en vangen
– traplopen met een bakje water in je handen waar je niet mee mag morsen
– naar een verhaal luisteren terwijl je je aankleedt
Jij bent vast ook creatief: wat voor ideeën heb jij gekregen bij deze uitleg? Waar ga jij mee aan de slag?
[fragment uit De droomdenker, (c) Suzanne Buis]

Samen lezen en leren

Met het boek kun je op papier aan de slag. Het fijne is dat het via het verhaal van Wouter gaat, met veel mooie illustraties. Het voelt dus niet als een werkboek, en toch kun je er in werken, schrijven en tekenen. Het wordt een soort gebruiksaanwijzing van jezelf.
Handig voor ouders en de juf of meester op school, muziekles of bij sport.
Bestel De droomdenker (als je wilt kan deze worden gesigneerd voor jouw droomdenker!).

Interessante boeken over executieve vaardigheden

Slim, maar…
Voor leerkrachten
Voor psychologen, therapeuten, zorg/hulpverleners
Van Novilo het makkelijk bruikbare boek Actief executief
Lees meer over executieve vaardigheden op de site van SLO
Veel plezier met al deze nuttige en bruikbare informatie!

HELP!

En kun je hulp gebruiken, boek mij dan gerust als coach!
(c) Suzanne Buis, Droomdenkers Talentcentrum

‘Dan ben je over 8 dagen een olifant.’

Over reflexen en geheime informatie die zichtbaar wordt

‘Alles met rekenen doe ik niet.’
‘Ik doe niet aan taal.’
‘Ik vind taal superleuk en ik schrijf gedichten en ik kan alle tafels tot 19 en ik hou niet van gamen maar wel heel erg van knutselen. Gaan we straks tekenen?’

Vandaag zijn er vier kinderen uit de regio in het Droomdenkers Talentcentrum. Eentje is voor het eerst en heeft veel vragen.
Ik: ‘Ga lekker zitten. Ik heb toffe nieuwe dingen geleerd deze week, daar gaan we meteen mee aan de slag. We beginnen met een voetmassage. Trek je schoenen en sokken maar uit. Kijk, je begint bij deze pees, dat is een soort spier. Hij loopt van hier naar hier en daarmee kun je je teen bewegen. Doe mij maar na…’
‘M’n voet vastpakken? Nee hoor.’
‘Ik ben de enige met slippers aan.’
‘Ik was op school mijn gymschoenen vergeten.’
‘Mijn voet masseren, oké, maar niet beginnen over van die vieze dingen zoals de binnenkant en wat je zei van die spieren.’

Zwemvliesjes

Ik: ‘En wat vind je van de velletjes tussen je tenen? Masseer ze eens zachtjes. Daar zaten ooit zwemvliesjes.’
‘Maar als mensen eerst zwemvliezen tussen onze tenen hadden, waren we dan eerst vissen?’
Ik: ‘Vissen hebben geen tenen.’
‘Maar konden mensen dan ook heel goed zwemmen?’
‘Nou heus niet door zo’n centimeter zwemvlies. Als je niet kan zwemmen dan zink je alsnog.’

Over 8 dagen een olifant

‘Mijn meester gelooft in God en in waternimfen. Maar ik denk dat we eerst bacteriën waren. En toen vissen enzo.’
‘Als dat waar is, ben je dus over 8 dagen een olifant. En over 80 jaar is iedereen 12 meter.’
‘Dat denk ik niet hoor, over 800 miljoen jaar pas.’
‘Maar zijn we dan nog mensen?’
‘Ja natuurlijk!’
‘Waarom? Wie zegt dat wij het eindstation zijn?’
‘Wat ben jij dan van plan te worden?’
‘Zoiets plan je niet.’

Prachtig ‘aan’

Ik hou van zulke gesprekken. De snelheid van de reacties op elkaar is voor kinderen vaak al een opluchting. Je ziet de ‘snelle geesten’ opveren en er ontstaat ontspanning in het lichaam. Patronen worden doorbroken (en er schieten reflexen aan die eigenlijk al ‘uit’ horen te zijn – daarover later meer. Dit levert veel informatie op als je weet waar je op moet letten.)
In deze groep wordt niet steeds gewacht, hier wordt niet steeds om stil zitten en stil zijn gevraagd. Sommige kinderen genieten wel stil, die kijken en luisteren en slurpen de energie op van de kinderen die lekker zitten te sparren met elkaar.

Momentje

Op voorstel van een van de deelnemers hebben we een experiment gedaan met een vraag stellen en dan 10 of 15 of zelfs 30 seconden over een antwoord moeten/mogen nadenken. Nou, dat viel nog niet mee voor iedereen. Sommige kinderen bedachten één antwoord en werden ongeduldig, terwijl anderen meer antwoorden bedachten… wat protest opleverde: ‘Maar je had niet gezegd dat je méér antwoorden moest bedenken!’
‘Nee, maar ze heeft ook niet gezegd dat het maar één antwoord mocht zijn.’
Ook weer leuk om te ontdekken. Allemaal leerzaam.

Waarom de massage?

En waarom deden we de massage? Omdat grappig genoeg de massage al een heel stuk ontspanning oplevert op het denken. Door bezig te zijn met iets fysieks, een handeling, het contact maken met het lichaam, met de grond (we gingen ook de voetzool in de grond drukken, bijvoorbeeld), ontstaat aarding en bewustwording.
En de een wordt daar heel rustig en stil van, een ander krijgt eerst een stoot energie erbij en uit dat met babbelen 🙂
All good.

Reflexen

Er zit ook nog een hele laag onder, waar ik de afgelopen weken weer veel over geleerd heb, dit keer bij Carla van Wensen. Werken met primaire reflexen levert veel informatie op over hoe het met een kind (jongere, volwassene) gaat.
Nou, de voetmassage leverde inderdaad veel informatie op over de deelnemers aan de droomdenkersgroep (10-12 jaar)😅
Over reflexen een volgende keer meer. Ik vind het superinteressant en merk ook wanneer ik er met collega’s over praat, dat er nog niet heel veel mensen over weten. Lees bijvoorbeeld eens wat ik eerder schreef over reflexen in dit artikel
en lees Hooggevoelig? Of een niet-geïntegreerde Moro-reflex? door Carla van Wensen.
Heb je vragen of feedback? Mail me gerust!
(c) Suzanne Buis, Droomdenkers Talentcentrum

‘Je moet kinderlijker tegen hem praten’

Hoe herken je ontwikkelingsvoorsprong en hoogbegaafdheid bij jonge kinderen?

Veel ouders van hoogbegaafde kinderen beseffen lange tijd niet dat er iets aan de hand is. Thuis ben je afgestemd op je kind, je was waarschijnlijk zelf als kind ook vlot, het zit in de familie… Vergeleken met anderen praat je misschien op heel volwassen wijze met je kind, want zo doet hij ook. Het verschil in lengte maakt voor deze kinderen niet dat ze ook minder waard zijn: ze voelen zich volwaardige mensen en worden ook graag zo behandeld. Dat kan strijd opleveren. Of jij als ouder vindt het prima en het is geen probleem, zolang jullie thuis zijn.
Vaak valt het pas op dat een kind ‘snel’ is of op een heel andere manier praat, wanneer hij of zij zich onderscheidend gedraagt bij de opvang of op school. Maar ook dat gebeurt niet altijd.
Helaas zijn veel hoogbegaafde kinderen heel goed in staat zich onopvallend te gedragen en zich aan te passen aan de verwachtingen en aan de andere kinderen in de groep. Dat krijg je als ouder vaak niet mee. allereerst zijn er weinig leerkrachten en medewerkers van de opvang getraind in het herkennen van signalen van ontwikkelingsvoorsprong en hoogbegaafdheid. Als een opvangmedewerker of leerkracht het niet opmerkt en benoemt, kan het lang onopgemerkt blijven.
Of er gaan belletjes rinkelen wanneer je als ouder te horen krijgt dat je ‘wat kinderlijker tegen hem moet praten’…

‘Nee, geen Harley Davidson: dat is een broembroem’

Anita, de moeder van Max, vertelt dat hij altijd goed heeft onderhandeld. ‘In groep 1 zei zijn juffrouw dat je kon merken dat hij enig kind is. Zijn woordenschat was te groot, hij gebruikte te moeilijke woorden, hij stelde dingen ter discussie. Haar advies aan mij: “Je zou kinderlijker tegen hem moeten praten.” Ik keek haar aan…
Waarschijnlijk was wel te zien dat ik me afvroeg of ze niet helemaal goed bij haar hoofd was. Max heeft nooit gebrabbeld, hij is heel goed met taal. Toen hij anderhalf was, fietste ik met hem door de weilanden en dan zei ik: ‘Kijk, een vogel!’ Dan kon hij reageren met: ‘Ja, kijk, een Mercedes huppeldepup type zus en nummer zoveel.’ Aan de uitlaat zag hij of de auto op benzine of diesel reed. Serieus, moest ik dan zeggen: “Nee, dat is een broembroem”?’

Te groot vertrouwen in school

Achteraf gezien vindt Anita het jammer dat ze toen een te groot vertrouwen heeft getoond in het onderwijssysteem. ‘Nu vind ik dat ik veel harder in discussie had moeten gaan. De in tuïtie van de moeder overstijgt alle scholen, besef ik steeds meer. Ik wilde geen asociale moeder zijn die verhaal gaat halen op school en agressief lijkt. Maar nu besef ik dat ik wel veel meer voor hem had willen opkomen. Hij kreeg extra werk, dat was afgesproken. Dus je denkt dat er aandacht is voor wat je zoon nodig heeft. Pas jaren later hoorde ik van Max zelf hoe erg hij het vond dat hij apart gezet werd. Hij deed niets meer klassikaal, dat kon volgens de docenten niet meer. Dat had nooit mogen gebeuren, dat is door de school gecreëerd. Ik hoorde het pas veel later, want de school meldde helemaal niets en Max was toen nog veel te klein om het te beseffen. Leerkrachten moeten daar veel meer op gewezen worden: je moet zulke kinderen niet in een uitzonderingspositie zetten, dat is voor ieder kind slecht.’

Hokjes

‘Ik vind dat kinderen niet in hokjes gestopt hoeven te worden, maar dat kan wel helpen om te zorgen dat bepaalde dingen serieus genomen worden. Als je dyslexie hebt, of dyscalculie, wordt er wat mee gedaan op scholen. Dan krijg je extra tijd of aangepaste lesstof. Hoogbegaafdheid is eigenlijk ook zo’n “aandoening”. Het is iets wat je hebt en waar je maar beter rekening mee kunt houden. Erkenning door de omgeving zou fijn zijn. Ondanks de aandacht die er tegenwoordig voor is, wordt er nog steeds vooral gedacht dat hoogbegaafden blij moeten zijn dat ze zo slim zijn en dat ze alles goed kunnen.’

Grote mond of terechte feedback

Op de fulltime hb-school werd er beter mee omgegaan dat Max soms kritisch reageerde op de uitspraken van leraren. ‘Kritiek kan hij prima onder woorden brengen en dat zal hij ook niet laten. Hij kan niet tegen het onrecht dat iemand niet wordt aangesproken op dingen die niet kloppen. En het komt niet bij hem op dat hij bepaalde dingen niet kan zeggen. Waarom is die leraar de baas? Als hij geen gelijk heeft, heeft hij toch geen gelijk? Een leraar kan dan wel een leraar zijn, maar als die iets beweert wat in zijn ogen niet klopt, vindt Max dat hij er melding van moet maken. Ook al is het soms in zijn eigen voordeel om zijn mond te houden.’

Herkenbaar?

Het is belangrijk om je als ouder in te lezen en voor te bereiden op een andere rol dan je wellicht in gedachten had. In plaats van alleen opvoeder zul je meer begeleider moeten worden. Deze kinderen hebben veel ruimte en regie over eigen leven nodig. Daarbij hebben ze jou als ouder nodig om vaardigheden te verwerven die bij die eigen-wijsheid passen.
Als je dit zelf lastig vindt en er is veel strijd in je gezin, overweeg dan een externe hoogbegaafdheidsdeskundige in te schakelen. Vaak zijn enkele gesprekken al heel verhelderend.
Let op: niet alle opvoeddeskundigen hebben begrip voor en verstand van hoogbegaafdheid. Heel veel ouders van hoogbegaafde kinderen en kinderen met ontwikkelingsvoorsprong hebben veel spijt dat ze – tegen hun gevoel in – adviezen van bijvoorbeeld consultatiebureau of CJG zijn blijven volgen. Straffen en belonen, de methode van The Nanny, ‘stevig aanpakken’: het werkt alleen maar averechts. Durf kritisch te zijn, ook als je het zelf niet meer weet! 
Dit is een fragment uit een van de ervaringsverhalen van ouders, te vinden in het e-book bij de online cursus hoogbegaafdheid. In 10 video’s krijg je compact en snel informatie over de kenmerken van ontwikkelingsvoorsprong en hoogbegaafdheid. Praktische tips helpen je verder dan alle standaardopvoedmethodes, want daarvoor lopen deze kinderen veel te veel op hun eigen pad.
De grootste uitdaging is aan ouders om óók te durven afwijken van ‘de standaard’. Daarvoor vind je inspiratie en inzichten in de online cursus hoogbegaafdheid. Zo breng je de rust terug in je gezin met hoogbegaafdheid.

En die jongeren dan? Die op school niet uit de verf komen?

Deze creatieve, grappige, originele, verrassende jongeren met hun scherpe blik en kritische houding hebben het niet altijd makkelijk op school. Het is ook niet makkelijk om als ouder je kind te ‘coachen’ hoe hij of zij om kan gaan met andere volwassenen, zoals op school. Niet iedere volwassene staat er voor open om met een open hart en open geest te luisteren naar een kind of jongere. Toch is dit voor juist heel jonge kinderen ook heel erg belangrijk.
Wat heel erg helpt is om zo nu en dan tussen ‘soortgenoten’ te zitten. Zoek een hb-centrum in de buurt, bijvoorbeeld via www.ikbenhoogbegaafd.nl en vind een peers-group.
In het Droomdenkers Talentcentrum in Limmen komen ook jongeren vanuit het hele land, voor de Leren Leren trainingen en de droomdenkersgroepen. Even wél mogen zeggen wat je denkt en kunnen praten over je ervaringen thuis en op school, heeft langdurend en groot effect.
Check de agenda en meld je aan voor de nieuwsbrief.

Wil je zelf je verhaal kwijt? Behoefte aan een goed gesprek?

De schrijver van Mijn hoogbegaafde kind en ik, Mijn hoogbegaafde puber en De droomdenker is Suzanne Buis, tevens eigenaar van het Droomdenkers Talentcentrum en maker van de online cursus hoogbegaafdheid. Elke maand heeft ze een aantal coachingsessies met ouders. Heb je hier ook behoefte aan? Lees dan hier verder en boek tijd voor een goed gesprek over jouw gezin met hoogbegaafdheid.

Teleurstelling bij hooggevoelige kinderen met een sterke wil

Heerlijk: hooggevoelige kinderen met veel ideeën, die deze ideeën helemaal voor zich zien, ondernemend zijn, en ook nog eens heel duidelijk aangeven wat ze willen… totdat jij als ouder ‘nee’ zegt of een ander plan hebt. Het is bijvoorbeeld tijd om naar school te gaan, te gaan eten, douchen of slapen. Dagelijkse ‘saaie’ dingen kunnen toch nooit belangrijker zijn dan de briljante plannen van jouw kind?! Dat plan van jou, gaat dus niet door! En je kind maakt jou dat heel duidelijk, of je nu nog op het schoolplein, in een benauwd zwembadhokje of midden in de supermarkt bent.
Wat nu?

Ouder zijn van hooggevoelige kinderen met een sterke wil

Janneke van Olphen is auteur van onder andere Het hooggevoelige kind met een sterke wil en de serie over Draakje Vurig van Uitgeverij Scrivo Media. Haar bedrijf enVie verzorgt trainingen voor ouders en professionals, zoals pedagogisch medewerkers, leerkrachten, kindercoaches, medewerkers van bso, kinderdagverblijven en consultatiebureaus. De opleidingen leggen verbanden tussen de behoeftes die je hebt als ouder (vaak zelf hooggevoelig en met een sterke wil) en de strijd die je kunt krijgen als je kind ook zo is. Waar komt het vandaan, dat sommige ouders elke dag ruzie hebben met hun zoon of dochter? Hoe je je ook voorneemt om het als ouder anders aan te pakken? Waarom zijn de intenties liefdevol en eindigt zo’n dag toch weer in uitputtende strijd met je kind?
Janneke van Olphen schept helderheid.

Recensie: een cursus voor ouders van strong-willed, hooggevoelige kinderen

Suzanne Buis, uitgever van Vol liefs en auteur van oa De droomdenker en Tranen van mooite volgde de training ‘Hooggevoelig & Strong-Willed kinderen’ bij Janneke van Olphen.
Suzanne Buis: ‘Het is leerzaam om de praktijkvoorbeelden van de medecursisten te horen. Het begrip dat je als ouder krijgt van Janneke en de andere ouders is bevrijdend, dat was ook goed te zien bij de andere cursisten. en te leren hoe de situaties tot stand komen, volgens de theorie van de innerlijke familie. En het inzicht dat Janneke weet te geven in hoe de situaties tot stand komen, volgens de theorie van de innerlijke familie, maakt dat iedereen gedurende de dag positiever werd. Iedereen leek meer vertrouwen en energie te hebben aan het einde van de dag. Iets wat je als ouder van strong willed kinderen goed kunt gebruiken.’

Een blog over teleurstelling bij een hooggevoelig kind

Op de website Gevoeligheid grootbrengen kun je gratis videocursussen bekijken en e-books downloaden over het opvoeden en begeleiden van hooggevoelige kinderen. Zo kun je goed inschatten of deze informatie en technieken aansluiten bij jou en jouw gezin.
Op Volliefs.nl mogen we Jannekes blog delen over teleurstelling bij een hooggevoelig kind. Met fijne, praktische tips en creatieve oplossingen!
Janneke van Olphen – enVie | Gevoeligheid Grootbrengen:
Imme wil zo héél graag nog één extra toren van Kapla bouwen! Maar helaas pindakaas: daar is nu geen tijd meer voor. Daar legt Imme zich niet bij neer en ze haalt héél wat uit de kast om het voor elkaar te krijgen. Allerlei versiertrucs, verkooppraatjes en chantagepogingen passeren de revue. Als dat niet tot het gewenste resultaat leidt, gaat ze over op boze woorden, hard schreeuwen en schopt ze zelfs tegen de Kapla-doos. Uiteindelijk geeft ze de strijd op en moet ze erg huilen. De teleurstelling is groot, ze had zich hier zó op verheugd!

Oplaaien

Imme’s vader zit bij Imme en troost haar. Hij zegt niet zoveel, want praten heeft niet veel zin zolang Imme zo overstuur is. Als Imme weer gekalmeerd is, waagt Imme’s vader een voorzichtige poging om met zijn dochter in gesprek te komen. Hij zegt dat het nu weliswaar etenstijd is, maar dat Imme later de toren af kan maken. Maar zodra Imme het woord ‘toren’ hoort, begint ze weer te huilen en probeert ze haar vader er opnieuw van te overtuigen dat de toren toch écht nu gemaakt moet worden.
“Zo gaat het zo vaak”, zucht Imme’s vader. “Ik weet dat het geen zin heeft om met Imme het gesprek aan te gaan zolang ze overstuur is, maar als ik erover begin als ze gekalmeerd is, begint het weer van voren af aan”.

Sterke wil

Een kind dat in hogere mate gevoelig is dan gemiddeld (hooggevoelig) én een sterkere wil heeft dan gemiddeld (strong-willed), kan je voor flinke uitdagingen zetten.
Dankzij die sterke wil, heeft het kind vaak heel helder voor ogen wat het wil. Een strong-willed kind heeft vaak een groot verbeeldingsvermogen en ziet dan letterlijk voor zich wat het graag wil, vaak tot in de details. Net als Draakje Vurig, in het boek dat ik met Josina Intrabartolo schreef. Het is moeilijk om iets op te geven als je het zo levendig kunt voor je kunt zien.

Intense beleving teleurstelling

Als een kind behalve strong-willed óók hooggevoelig is, heeft het kind ook een (zeer) intense beleving. Emoties zoals blijdschap, maar ook verdriet, angst en teleurstelling worden intens beleefd. Een hooggevoelig kind kan daardoor intens genieten. Maar een teleurstelling is ook, eerder dan bij een gemiddeld gevoelig kind, een diepe teleurstelling. Hoe dieper de teleurstelling, hoe intenser het verdriet.

Loslaten

Imme ziet die toren al helemaal voor zich. Het is moeilijker om iets los te laten, als je het zo voor je ziet. Daarom haalt Imme alles uit de kast om haar vader te overtuigen. Daarnaast kan Imme de diepe teleurstelling zelf nog niet goed handelen. Omdat ze zo’n sterke wil heeft, maskeert ze de diepe teleurstelling eerst door boos te worden. Uiteindelijk houdt ze de strijd niet vol en dan pas wordt zichtbaar hoe verdrietig ze is.

Naar

Imme vindt het zelf heel naar als ze zo boos doet tegen papa. Ze houdt (hoe kan het ook anders) intens veel van haar vader en wil niets anders dan een harmonische verbinding met papa. Maar ze weet ook héél goed wat ze wil, geeft dat niet zomaar op en is ze gefrustreerd dat anderen zoveel voor haar bepalen (ze wil namelijk zélf bepalen). Als ze boos heeft gedaan tegen papa, is ze niet alleen verdrietig omdat ze haar toren niet kon bouwen, ze is óók verdrietig omdat ze boze dingen zei en tegen de doos schopte. Soms zegt ze ook dat ze zichzelf stom vindt, ze heeft zelfs een keer gezegd dat ze beter niet geboren had kunnen worden. Dat ging bij Imme’s ouders door merg en been.

Leren van

Het is belangrijk dat Imme’s vader inziet wat er in zijn dochter omgaat. Zo kan hij haar beter bieden wat zij nodig heeft. Hij weet al dat het geen zin heeft om met haar te praten als ze overstuur is en hij weet al wat ze nodig heeft om weer te kalmeren. Dat is al heel wat, kan ik gerust zeggen namens alle ouders van hooggevoelige & strong-willed kinderen. Nu wil hij graag weten hoe hij met Imme situaties kan bespreken zonder dat het gelijk weer oplaait. Hij vindt het belangrijk dat Imme leert van situaties die zijn voorgekomen en dat is het natuurlijk ook.

Praktisch

Waarom laaien Imme’s emoties op zodra haar vader weer over de toren begint?

  1. Timing.

    Imme is wel gekalmeerd is, maar ze is nog wel ‘beverig’ van alle emoties die ze zojuist heeft beleefd. Ze heeft het nu eerst nodig om verder bij te komen van alle emoties. Voor nu is het dus beter als haar vader het woord ‘toren’ vermijdt. het is dus nog te vroeg om te praten over de situatie.

  2. Omgaan met teleurstelling.

    Imme is nog aan het leren om met teleurstelling (en verdriet) om te gaan. Hoe intenser de teleurstelling, hoe groter de uitdaging om dit te leren. Als vader de teleurstelling op een later moment met Imme bespreekt, dan is het belangrijk dat Imme terugkijkt en voor zich ziet (filmpje afdraaien) dat ze eerst héél verdrietig was, dat papa haar toen troostte en dat ze zich daarna weer fijn voelde. Zo leert ze in de loop van de tijd dat emoties komen en daarna ook weer gaan. Zo leert ze ook wat haar helpt om zich weer fijn te voelen als ze zo teleurgesteld en verdrietig is.

  3. Leren loslaten.

    Imme is ook nog aan het leren hoe ze een idee dat ze in haar hoofd heeft en héél graag wil, los kan laten. Hoe sterker je iets wilt, hoe groter de uitdaging om het weer los te laten. Het is makkelijker om iets los te laten, als je het een plekje kunt geven. Maar hoe doe je dat dan? Hierbij kan Imme’s vader handig gebruik maken van Imme’s sterke verbeeldingsvermogen. Op een rustig moment kan hij Imme vragen naar haar ‘ideeënkast’.

    Tip: de‘ideeënkast’

    “Hoe ziet jouw ideeënkast eruit?” kan hij dan op een speelse toon vragen. Imme zal eerst niet weten waar papa het over heeft, maar haar nieuwsgierigheid wordt zo gewekt en daar gaat het om. De ideeënkast is de plek in je hoofd waar je al je ideeën bewaart. Soms heb je een geweldig idee, maar is er niet meteen tijd om het uit te voeren. Dan kun je het idee in een laatje in de ideeënkast in je hoofd stoppen. Je kiest één laatje uit dat goed bij dat idee past en daar stop je het idee in. Zo geef je het idee een plekje en kun je het loslaten, voor nu. Als je dan later wel tijd hebt, dan haal je het idee weer uit het laatje.

De combinatie hooggevoelig & strong-willed is niet altijd een makkelijke, maar je kunt er wel veel van leren!
Lees verder over de cursus ‘Hooggevoelig & Strong-Willed Kind’.