Home » opvoeden

Tag: opvoeden

Hoe ongekend talent verloren gaat

Mijn enige probleem op het vwo, zes jaar lang, was dat ik steeds de klas uit werd gestuurd omdat ik teveel vragen stelde. Ik kon goed genoeg rekenen om steeds op het nippertje over te gaan… om vervolgens op de universiteit op mijn bek te gaan, en uiteindelijk te beseffen: ik kan helemaal niet leren!
Ik kon niet leren op de manier die in het gangbare onderwijs verwacht wordt. Daar hebben veel hoogbegaafden last van. Jongeren die op school alle levenslust verliezen – maar ook volwassenen die zó zijn gaan geloven dat ze ‘dom’ zijn en ‘niet kunnen leren’ dat ze zich er niet eens meer van bewust zijn. En intussen leren ze van alles van wat er ‘toevallig’ voorbijkomt, leggen verbanden en ontwikkelen zich zo zonder scholing verder. Maar het blijft lastig om over dingen te praten waar je niet bij stilstaat.
Ik luister ook vaak naar wat mensen níet zeggen. Dat is typisch een ding van hoogbegaafden die zich bewust zijn van hun hoogsensitiviteit. In het begin, als interviewend journalist, raakte ik soms verward.

Ingevingen

Op een dag, als jonge reporter voor de plaatselijke weekkrant, word ik voor een artikel naar een caravanbouwer gestuurd. Braaf stel ik vragen. Gaandeweg weet ik zeker dat er iets niet gezegd wordt. Dat wat níet gezegd wordt, neemt dan steeds meer plaats in, waardoor ik niet meer echt hoor waar het over gaat.
Er komen dan vragen in me op, zoals ‘hoe maak ik hier een interessant verhaal van’ en ‘waarom praat deze meneer zo lang over caravans bouwen?’
In mijn hoofd zie ik de caravanbouwer duidelijk voor me in een witte jas in een roodbruine omgeving. Ik begrijp het niet.
Op de beelden in mijn hoofd straalt de beste man.
Voor mijn ogen steekt hij een dof verhaal af.
Op een gegeven moment stop ik mijn opschrijfboekje weg. We lopen nog een rondje over het terrein. Ik kauw op een vraag, want is het niet raar om een caravanbouwer te vragen waaróm hij caravans bouwt? Is het geen belediging? Of zou hij zich er rot over kunnen voelen, of mij brutaal vinden?
Aangepast als ik ben, beleefd, vriendelijk, zou ik liever mijn mond houden. Maar er zit ook dat nieuwsgierige kind in mij, dat die man wel interessant vind en ik vraag het uiteindelijk tóch: ‘Waarom bouwt u eigenlijk caravans?’
Hij antwoordt: ‘om geld te verdienen’.
Ik vraag: ‘En als u genoeg verdiend heeft?’
Hij kijkt op. ‘Dan ga ik vrijwilligerswerk doen. Ik ga in Afrika in een ziekenhuis werken als arts-assistent.’
Aha… en daar openbaarde zich een heel ander verhaal.

Aanvoelen en vragen stellen: lastige krachten die moeten worden onderdrukt?

Wat ik die dag vooral leerde, was iets belangrijks over mezelf. Ik besefte dat het best eens twee krachten zouden kunnen zijn, die ik op school had leren onderdrukken: dingen aanvoelen… en vragen durven stellen.
Belangrijk. Het gebruiken van deze kwaliteiten had ik afgeleerd, want dat was gemakkelijker voor mijn omgeving, op school en voor volwassenen die niet graag indringende vragen krijgen van een kind.
Ik besloot om het afleren af te zweren. Ik ging weer toestaan dat ik dingen aanvoel en dat ik nuttige vragen kan stellen.
Daarmee zette ik een stap vooruit die eigenlijk ook een stap terug was naar mezelf.
Als kind wist ik blijkbaar veel beter wie ik was.

Als kind wist ik blijkbaar veel beter wie ik was.

Beluister het nummer van David Bowie: Changes.
En dat is waarom ik het over dit nummer wil hebben met trainers, leerkrachten, ouders, gedreven om te begrijpen hoe we deze kinderen kunnen helpen. Hoe we ze kunnen helpen met groeien, met hun plek vinden in de wereld, ze leren leren, ze vertellen hoe het makkelijker kan, zodat ze zich beter voelen.
Gras groeit niet harder als je er aan trekt.
Als je wilt dat iets groeit, moet je er niet op gaan zitten.

Goed, dan gaan we er naast staan, oké? We geven het kind de ruimte. Echt.

Ver-anderen

Echt? Geven we het de ruimte door al die problemen te blijven ontleden en steeds maar oplossingen aan te dragen?
Misschien doen we het (wellicht onbewust) ook wel omdat we zelf zo’n pijn ervaren, wanneer we zien hoe deze jongeren worstelen. We willen niet zien dat ze verdriet of pijn hebben, zich onbegrepen wanen, eenzaam lijken, wanhopig zelfs.
Wij willen dat veranderen.
Wíj.
Ver-anderen.
Een bijzonder woord. Door anderen te willen veranderen, raak je verder van die ander verwijderd. Ver-anderen.
Terwijl we eigenlijk de nabijheid wensen en heel dicht bij ons kind willen staan, als een steunend stokje naast de bloem,
een beetje beschutting, aanwezig om de regen aan te moedigen wel te vallen, maar niet op het kopje…
om de aarde te vertellen hoe de wortels te voorzien van voedsel, zonder ze vast te klemmen…

Kinderen weten het zelf heel goed

Mooie intenties, vertellen we onszelf. Maar we zijn wel steeds bezig met het willen forceren van veranderingen, changes. Terwijl de kinderen het zelf heel goed weten.
De tekst van Changes kun je hier meelezen
And these children that you spit on
As they try to change their worlds
Are immune to your consultations
They’re quite aware of what they’re goin’ through
Ch-ch-ch-ch-changes
Turn and face the strange
Ch-ch-changes
Don’t tell them to grow up and out of it

Vertaald:
En deze kinderen, waar jullie op spuwen,
terwijl ze hun werelden proberen te veranderen
Zijn niet vatbaar voor jullie adviezen
Ze weten heel goed wat ze meemaken
V-V-V-V-veranderingen
(Draai je om en kijk naar het vreemde)
V-V-Veranderingen
Beveel ze niet om groot te worden en er over heen te groeien

Woorden van een droomdenker bij uitstek, een man die een kameleon genoemd werd, die steeds weer anders voor de dag kwam… die in de jaren negentig vol overtuiging voorspelde dat het internet niet een nieuw medium was zoals de krant en de televisie… dat het een veel grote verandering zou teweegbrengen, life changing…
Deze man wordt door vele gezien als een buitenaards wezen, uit sterrenstof gemaakt, met ideeën die niet alleen out of the box, maar ook van out of space waren.
Hij zal zich als kind gerust ook een buitenstaander gevoeld hebben, alien, alleen.
Wat maakt dat hij tot ongekende porties groeide, wereldwijd bekend? Door het erkennen en tonen van zijn kwetsbare kanten.
Hij bleef vragen stellen, heruitvinden, maar sterker nog: hij was niet bezig met veranderingen teweeg brengen. Hij deed wat hij nodig vond.
Iets willen veranderen gaat uit van de huidige situatie. Je wilt iets verbeteren, vergroten, verkleinen, versnellen, compacten…
Echt nieuwe dingen komen niet voort uit veranderingen, want dat blijven doorgaans aanpassingen.

Wat gaat er verloren?

Hoogbegaafden zijn vaak goed in veel aanvoelen en afstemmen op de ander, op de groep, de situatie, op de maatschappij zelfs. Van sommige Uitzonderlijk intelligente kinderen (en volwassenen) is het echter te veel gevraagd. Er moet een te groot gat worden overbrugd.
Het kind voelt zich niet gezien, niet erkend, niet gewaardeerd.
En wat gaat er verloren?
Geen idee.
Je kunt het niet weten, want juist deze uitvinders en bedenkers hebben ideeën bij zich die nog niet bestaan. Vergaan ze, dan vergaan ze. Misschien duiken ze ooit weer ergens op, in een andere tijd op op een andere plaats. Maar daar heeft dit kind niets aan.
Dat trekt zich terug, met ergens binnenin talenten die de meesten van ons nooit zullen kennen.
Zo af en toe doen ze nog een poging. Maar als succeservaringen uitblijven, worden de pogingen minder.
Every time I thought I got it made
it seemed the taste was not so sweet
zingt Bowie in dit nummer.

Ja. Life sucks, soms. En het kan ook te gek mooi blijken te zijn. Dat willen we allemaal, voor onszelf en voor onze kinderen. We willen kinderen die gelukkig zijn en zelf gelukkig zijn. We willen slagen in ouderschap. De pijn die we wellicht zelf hebben ondervonden vroeger, willen we overwinnen. Onze kinderen zijn een middel.
Soms moet je stoppen.
Accepteren wat er is.
Kijken naar je zelf.
Even stilstaan is meestal al een hele vooruitgang.

Ja, zeker na deze lange tijd thuis, binnen, de lockdown… het liefst willen we vooruit, toch? Maar ik zou zeggen sta soms stil, luister, ook naar jezelf en de vragen in je hoofd.
Niet alle wijsheid komt van buiten, veel zit in jezelf.
En veel zit in je kind.

Aanpassen van het onderwijs

Aanpassen is goed, als iedereen daar van opknapt. Passend onderwijs, wel, ik vind het meer een impasse in het onderwijs.
Aanpassingsonderwijs, noem ik het, als ik hoor wat er allemaal van deze kinderen verwacht wordt.
Laten we er niet aan meedoen. Laten we informatie delen: informeren, niet irriteren. Kennis delen en vermenigvuldigen.
Lees deze boeken, volg deze krachtige online cursus over hoogbegaafdheid, laat je inspireren. Welke overtuigingen heb je zelf, wat kun je loslaten? Waarin kun je je kind meer leren vertrouwen? Welke pijn kun je bij je kind wegnemen of weghouden, door het zélf te verwerken?
Laten we geloven dat deze jongeren daadwerkelijk vernieuwend kunnen zijn. Geef ze de ruimte. Durf zelf mee te bewegen.
Die veranderingen zijn niet het doel… die zullen het resultaat zijn.

(c) Suzanne Buis

Meer lezen, luisteren en leren over het begeleiden van deze dromende denkers?

Suzanne Buis Mijn hoogbegaafde puber

Depressieve jongeren en ouders die het niet meer weten

De lockdown duurt voor vrijwel alle jongeren veel te lang. Niet dat ze nu per se weer op school aan het werk willen, maar dat online lessen moeten volgen is voor vrijwel iedereen intussen veel te zwaar aan het worden. Ook (of misschien vooral) omdat alle leuke dingen niet mogen en er nauwelijks oplaadmomenten zijn.
Voor ouders wordt het intussen steeds lastiger om nog iets te bedenken om de moed er in te houden. Vaak zijn ouders zelf moe van het steeds weer schakelen en oplossingen zoeken voor dingen die niet kunnen en mogen. Had je net alles geregeld met online boodschappen doen, valt er een pak sneeuw en komen de bezorgdiensten niet. Schijnt eindelijk de zon en wil je basisschoolkind lekker naar buiten, begint school weer…

5 tips voor begeleiden van depressieve jongeren

TIP 1: Wat is er nodig om deze jongeren en kinderen gemotiveerd te houden?

Hoe kunnen we onze kinderen helpen met groeien? Met hun plek vinden in de wereld, ze leren leren, ze vertellen hoe het makkelijker kan, zodat ze zich beter voelen… Kan überhaupt dat wel?
Gras groeit niet harder als je er aan trekt.
Als je wilt dat iets groeit, moet je er niet op gaan zitten.

Goed, dan gaan we er naast staan, oké? We geven het kind de ruimte. Echt.

Ver-anderen

Echt? Geven we het de ruimte door al die problemen te blijven ontleden? Steeds maar oplossingen aan te dragen? Misschien doen we het (wellicht onbewust) ook wel omdat we zelf zo’n pijn ervaren, wanneer we zien hoe deze jongeren worstelen. We willen niet toezien terwijl ze verdriet of pijn hebben, zich onbegrepen wanen, eenzaam lijken, wanhopig zelfs.
Wij willen dat veranderen.
Wíj. Ver-anderen.
Door anderen te willen veranderen, raak je verder van die ander verwijderd. Ver-anderen.
Terwijl we eigenlijk de nabijheid wensen en heel dicht bij ons kind willen staan, als een steunend stokje naast de bloem, een beetje beschutting, aanwezig om de regen aan te moedigen wel te vallen, maar niet op het kopje… om de aarde te vertellen hoe de wortels te voorzien van voedsel, zonder ze vast te klemmen…
Maar: weten kinderen het zelf niet veel beter?
Lees verder in een persoonlijk verhaal over aanpassingsonderwijs, talent leren onderdrukken, aanvoelen en vragen stellen, over veranderingen en het briljante nummer Changes van David Bowie.

Behoefte aan online coaching voor jouw puber of jezelf?

Boek een sessie met Suzanne Buis
 

TIP 2: Als jouw ouderwijsheid niet gewaardeerd wordt…

Een kind dat enthousiast zijn werk doet, op tijd begint en zelfsturend doelen najaagt. ‘Hoe kan ik hem motiveren om…?’Lisanne van Nijnatten van Praktijk de Blik schrijft dat deze vraag het meest voorkomt in de ouderbegeleiding. De zoektocht naar antwoord op deze vraag kan aanleiding geven tot hard werken, belonen, straffen en regels opstellen.
Maar zitten jullie wel in dezelfde fase?
Ik zie veel ouders die in de actie-stand staan. Ze willen tips om gedrag aan te passen en zijn ook goed in het geven van tips aan hun kinderen. Soms zijn ouders een wandelende encyclopedie aan levenslessen, tips en betweterigheid. (..)
Motivatie in menselijk gedrag is echter een veelzijdig concept dat niet zomaar te manipuleren of aan te sturen is. Zeker niet als je hoogbegaafde kinderen hebt met een sterke eigen wil en een neusje voor opvoedtrucs. Geef je het al op? Laten we er eens wat dieper in duiken.
Lees verder op Praktijk de Blik

TIP 3: online cursus & coachingsessie

Doe inspiratie op bij de online cursus hoogbegaafdheid.
Inclusief:
Mijn hoogbegaafde puber of De droomdenker als papieren boek in jouw brievenbus.

En tijdelijk als bonus: een online coachingsessie met Suzanne Buis!

TIP 4: Lichtpuntjespot

En er zijn meer mensen die hun hulp aanbieden en tips delen. Zo verzamelde de Volkskrant adviezen van lezers. Met ‘haal een vriend of vriendinnetje van je kind in huis’ tot de coronalichtpuntjespot:
een coronalichtpuntjespot gemaakt met daarin leuke dingen om te doen of te krijgen, zoals samen ET kijken, beslissen wat we eten vanavond, een shirt mogen uitzoeken, iets lekkers kiezen in de winkel. Er zaten precies genoeg briefjes in voor het aantal dagen in lockdown. Met het verlengen van de lockdown hebben we de al getrokken briefjes weer teruggegooid in de pot.
(tip van Suzanne Assink, Burgum)

Meer tips bij de Volkskrant over samen lezen, verbinding creëren en veerkracht versterken.

TIP 5: Behoefte aan contact met andere ouders?

Gratis online ouderbijeenkomst bij Pharos Twente:

‘Dan ben je over 8 dagen een olifant.’

Over reflexen en geheime informatie die zichtbaar wordt

‘Alles met rekenen doe ik niet.’
‘Ik doe niet aan taal.’
‘Ik vind taal superleuk en ik schrijf gedichten en ik kan alle tafels tot 19 en ik hou niet van gamen maar wel heel erg van knutselen. Gaan we straks tekenen?’

Vandaag zijn er vier kinderen uit de regio in het Droomdenkers Talentcentrum. Eentje is voor het eerst en heeft veel vragen.
Ik: ‘Ga lekker zitten. Ik heb toffe nieuwe dingen geleerd deze week, daar gaan we meteen mee aan de slag. We beginnen met een voetmassage. Trek je schoenen en sokken maar uit. Kijk, je begint bij deze pees, dat is een soort spier. Hij loopt van hier naar hier en daarmee kun je je teen bewegen. Doe mij maar na…’
‘M’n voet vastpakken? Nee hoor.’
‘Ik ben de enige met slippers aan.’
‘Ik was op school mijn gymschoenen vergeten.’
‘Mijn voet masseren, oké, maar niet beginnen over van die vieze dingen zoals de binnenkant en wat je zei van die spieren.’

Zwemvliesjes

Ik: ‘En wat vind je van de velletjes tussen je tenen? Masseer ze eens zachtjes. Daar zaten ooit zwemvliesjes.’
‘Maar als mensen eerst zwemvliezen tussen onze tenen hadden, waren we dan eerst vissen?’
Ik: ‘Vissen hebben geen tenen.’
‘Maar konden mensen dan ook heel goed zwemmen?’
‘Nou heus niet door zo’n centimeter zwemvlies. Als je niet kan zwemmen dan zink je alsnog.’

Over 8 dagen een olifant

‘Mijn meester gelooft in God en in waternimfen. Maar ik denk dat we eerst bacteriën waren. En toen vissen enzo.’
‘Als dat waar is, ben je dus over 8 dagen een olifant. En over 80 jaar is iedereen 12 meter.’
‘Dat denk ik niet hoor, over 800 miljoen jaar pas.’
‘Maar zijn we dan nog mensen?’
‘Ja natuurlijk!’
‘Waarom? Wie zegt dat wij het eindstation zijn?’
‘Wat ben jij dan van plan te worden?’
‘Zoiets plan je niet.’

Prachtig ‘aan’

Ik hou van zulke gesprekken. De snelheid van de reacties op elkaar is voor kinderen vaak al een opluchting. Je ziet de ‘snelle geesten’ opveren en er ontstaat ontspanning in het lichaam. Patronen worden doorbroken (en er schieten reflexen aan die eigenlijk al ‘uit’ horen te zijn – daarover later meer. Dit levert veel informatie op als je weet waar je op moet letten.)
In deze groep wordt niet steeds gewacht, hier wordt niet steeds om stil zitten en stil zijn gevraagd. Sommige kinderen genieten wel stil, die kijken en luisteren en slurpen de energie op van de kinderen die lekker zitten te sparren met elkaar.

Momentje

Op voorstel van een van de deelnemers hebben we een experiment gedaan met een vraag stellen en dan 10 of 15 of zelfs 30 seconden over een antwoord moeten/mogen nadenken. Nou, dat viel nog niet mee voor iedereen. Sommige kinderen bedachten één antwoord en werden ongeduldig, terwijl anderen meer antwoorden bedachten… wat protest opleverde: ‘Maar je had niet gezegd dat je méér antwoorden moest bedenken!’
‘Nee, maar ze heeft ook niet gezegd dat het maar één antwoord mocht zijn.’
Ook weer leuk om te ontdekken. Allemaal leerzaam.

Waarom de massage?

En waarom deden we de massage? Omdat grappig genoeg de massage al een heel stuk ontspanning oplevert op het denken. Door bezig te zijn met iets fysieks, een handeling, het contact maken met het lichaam, met de grond (we gingen ook de voetzool in de grond drukken, bijvoorbeeld), ontstaat aarding en bewustwording.
En de een wordt daar heel rustig en stil van, een ander krijgt eerst een stoot energie erbij en uit dat met babbelen 🙂
All good.

Reflexen

Er zit ook nog een hele laag onder, waar ik de afgelopen weken weer veel over geleerd heb, dit keer bij Carla van Wensen. Werken met primaire reflexen levert veel informatie op over hoe het met een kind (jongere, volwassene) gaat.
Nou, de voetmassage leverde inderdaad veel informatie op over de deelnemers aan de droomdenkersgroep (10-12 jaar)😅
Over reflexen een volgende keer meer. Ik vind het superinteressant en merk ook wanneer ik er met collega’s over praat, dat er nog niet heel veel mensen over weten. Lees bijvoorbeeld eens wat ik eerder schreef over reflexen in dit artikel
en lees Hooggevoelig? Of een niet-geïntegreerde Moro-reflex? door Carla van Wensen.
Heb je vragen of feedback? Mail me gerust!
(c) Suzanne Buis, Droomdenkers Talentcentrum

Bewust ouderschap, wat is dat?

Laten we de projecties van onze eigen pijn, angsten, overtuigingen en verlangens los dan zijn onze kinderen vrij om groot te groeien op hun eigen manier en eigen tempo. En dat is wat we onvoorwaardelijke liefde noemen. Liefde waar geen voorwaarden aan verbonden zijn!
Maar hoe bereik je deze staat van bewust ouderschap?

Een artikel door Anouk van der Schans van Raising Intensity. Zij vertelt op woensdagavond 18 maart in het Droomdenkers Talentcentrum over Bewust Opvoeden van je Intense Kind.

There is no single effort more radical in its potential for saving the world
than a transformation of the way we raise our children.
– Marianne Williamson

[Vertaling SB: “Er is geen enkele inspanning radicaler in de potentie om de wereld te redden,
dan een transformatie in de manier waarop we onze kinderen grootbrengen.”]
Onlangs was ik op een training waar ik vertelde dat ik ouders naar bewust ouderschap begeleid. Waarop mijn gesprekspartner zei dat hij een bewuste vader was, want hij had gekozen voor het ouderschap. Wat hij daarmee bedoelde was dat het hem niet was overkomen. Maar of dat je nu meteen een bewuste ouder maakt…

Wat is bewust ouderschap?

Wat is bewust ouderschap dan wel? Ik geloof dat kinderen hun ouders grootste leermeester zijn. Ik geloof namelijk dat als ouders bewust worden van wat hun kind in hen raakt ze zichzelf pas echt leren kennen en kunnen transformeren. Zodat ze gelukkig en vol liefde zijn en daardoor innerlijke vrede ervaren. Waardoor ze hun kind de ruimte en vrijheid kunnen geven volledig zichzelf en gelukkig te zijn.

Spiritueel ontwaken

Of zoals Eckhart Tolle zegt:
The challenges of parenting can become a great opportunity for spiritual awakening. Becoming a fully conscious parent is the greatest gift you can give to your child.
[Vertaling SB: “De uitdagingen van ouderschap kunnen een geweldige kans zijn voor spiritueel ontwaken. Een volledig bewuste ouder worden is het grootste cadeau dat je je kind kunt geven.”]
En zo zie ik dat helemaal. Laten we de projecties van onze eigen pijn, angsten, overtuigingen en verlangens los dan zijn onze kinderen vrij om groot te groeien op hun eigen manier en eigen tempo. En dat is wat we onvoorwaardelijke liefde noemen. Liefde waar geen voorwaarden aan verbonden zijn!

Word je gewaar

Maar hoe bereik je deze staat van bewust ouderschap? Het vraagt van jou als ouder de bereidheid om gewaar te zijn bij al je gevoelens en gedachten. En te beseffen dat dit niets met jouw kind te maken heeft maar alles met jou zelf. Nog een mooi citaat van Eckhart Tolle legt dit haarfijn uit: Relationships do not cause pain and unhappiness. They bring out the pain and unhappiness that is already in you.
[Vertaling SB: “Relaties veroorzaken geen pijn en ongelukkig zijn. Ze brengen jouw aanwezige pijn en jouw ongelukkig zijn naar buiten.”]
En zo is het ook met kinderen.

Luister jij?

Zo vinden we bijvoorbeeld dat onze kinderen naar ons moeten luisteren. Maar kinderen leren niet door te horen wat ze moeten doen, ze leren door na te doen. Als ouder heb je dus een voorbeeld functie. Hoe ga jij met je eigen emoties bijvoorbeeld om? Mogen alle emoties er gewoon zijn of worden ze onderdrukt of afgereageerd op iets of iemand anders?

Ook oké met buien

Wat een kind nodig heeft is het vertrouwen dat het oké is zoals het is. Met al z’n emotionele buien en in onze ogen wellicht rare gedragingen. Maar velen van ons praten tegen ons kind meer in termen van wat het allemaal niet mag doen in plaats van wat het wel mag. Kun je de energie verplaatsen van nee naar ja. Kun je de JA in het kind bekrachtigen, zodat het kind voelt dat het goed is zoals het is?
Om dit te kunnen moet je in staat zijn JA tegen jezelf te zeggen. Vind jij jezelf oké zoals je bent of heb je eigenlijk allemaal oordelen over jezelf? Dat is waar bewust ouderschap over gaat. Jezelf helen en transformeren zodat je kinderen vrij zijn hun eigen pad te bewandelen. Zodat ze vanuit hun eigen zijn de wereld een stukje mooier kunnen maken!
Meer informatie? Meld je aan voor de presentatie door Anouk van der Schans over Bewust Opvoeden van je Intense Kind!
(c) Anouk van der Schans

Op school anders dan thuis

Beelddenkers, hoogbegaafde en hoogsensitieve kinderen kunnen op school heel anders over kunnen komen dan thuis. Op school een ‘heerlijke leerling’, maar thuis over de rooie ‘om niets’.
Of school vermoedt concentratieproblemen, terwijl het kind in de vakantie urenlang geconcentreerd met een project bezig kan zijn. Wat is hier aan de hand?

Frustrerend

De enige die er altijd bij is, zowel thuis als op school, is het kind zelf. Maar het kind begrijpt het vaak zelf ook niet. Het gesprek aangaan met een kind dat dat zelf ook niet zo goed weet, kan veel frustratie opleveren. Want ‘waarom doe je zo?’ is lastig te beantwoorden.

Hulpmiddel bij praten

‘De droomdenker’ door Suzanne Buis gaat over hoe het niet bij iedereen hetzelfde werkt: qua denken, gevoelens, hoe een lichaam reageert. Hiervoor is De droomdenker een handig, leuk en praktisch hulpmiddel. Kinderen gaan er graag actief mee aan de slag, opgelucht en openhartig.

Oplossingen zoeken

Samen lezen over de hartverwarmende Wouter maakt het makkelijker om te achterhalen wat er speelt… en wat het kind zelf anders zou willen. Dat kan heel verrassende oplossingen opleveren, waar volwassenen niet eens aan denken.

Ruimte

Droomdenkers ervaren de wereld echt anders. Geef deze kinderen de ruimte <3
Bestel De droomdenker als papieren boek of als e-book
Artikel: Gifted Magazine, 248Media, Suzanne Buis, Erienne van der Veen
 

Hoogbegaafdheid en autisme

‘School dacht er wat van te weten: ‘hoogbegaafdheid gaat vaak samen met autisme’, zeiden ze. Het werd heel heftig allemaal. Maar ik vind hem echt een leuke puber.’

Linda van der Klooster is filmmaker, journalist en auteur van ‘De Domste thuis’ over haar gezin met hoogbegaafde man, zoon Heron en dochter Ilse. Zelf voelt Linda zich geregeld niet al te snugger, maar ze zet zich vol overgave in om haar kinderen op de goede plek te krijgen voor onderwijs waar ze iets leren en vooral: zich goed voelen.
Vijf jaar geleden vertelde ze in ‘Mijn hoogbegaafde kind & ik’ over haar worstelingen met Heron, en hoeveel makkelijker het was om haar dochter te begeleiden. ‘Het was alsof we een engel hadden gekregen om goed te maken hoe zwaar we het hadden met onze zoon,’ zei Linda destijds. Daar komt ze nu graag even op terug.

‘Heron is nu bijna 14 en hij is echt een leuke puber. Typisch, met lui, vet haar, gewoon omdat hij geen zin heeft om het te wassen. Hij heeft ontzettend leuke humor, is dol op taalgrappen, kan heel goed imiteren. Gelukkig is ook echt wel een puber in de zin van ‘moet dat echt?’ Opruimen is natuurlijk onzin. Soms lijkt het alsof er een beest heeft gepicknickt op de bank. Maar voor een puber is dat normaal. Ik vind hem tot nu toe meevallen als puber, ons contact is gewoon leuk.
Mijn man en ik zeiden altijd dat hij vast nooit zou puberen, omdat hij altijd al dwars en opstandig was. Ik moet zeggen, het klopt. Hij ís minder dwars en opstandig. Soms sputtert hij tegen, maar het is niet meer van nee, dat keiharde weigeren. Hij heeft behoefte aan autonomie, maar we voeren thuis niet meer dat gevecht over alles.’

Niet nuttig = niet doen

‘Sinds twee jaar zit Heron op het lyceum. Op school is hij heel duidelijk: vindt hij het nutteloos? Dan doet hij het niet. Hij is blijven zitten in de brugklas vorig jaar op Frans, met een 2. Ook daar duurde het heel lang voordat hij besloot het gevecht op te geven, dat hij moest leren en dat het niet lukte.’

Meer lezen over hoe dit ging?

Hier staat een uitgebreid fragment dat is verschenen in Kinderwijz, van 248Media, de uitgever van Mijn hoogbegaafde puber.
Bestel Mijn hoogbegaafde kind & ik en Mijn hoogbegaafde puber hier rechtstreeks bij de auteur.

Droomdenkende tiener wil context bij het leren

Droomdenkers en hoogbegaafde jongeren zijn op school nog niet in beeld. Beelddenken, hoogsensitiviteit en mogelijke hoogbegaafdheid beginnen een beetje meer bekendheid te krijgen op basisscholen. Bij een dromerig kind wordt niet meer automatisch gezegd dat hij/zij het niet kan volgen, ‘nog iets te jong is’ of niet oplet. Helaas lijken tieners meer commentaar te krijgen op dit dromerige gedrag. Suzanne Buis legt in Mijn hoogbegaafde puber vragen hierover voor aan jongeren, ouders en deskundigen. Een voorproefje:
In De droomdenker, het kinderboek van Suzanne Buis voor en over hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit en beelddenken, is de hoofdpersoon een jongetje dat veel zit te dromen. Zijn brein is zeer actief, hij denkt ver en breed, in tijd en ruimte, maar al zijn zintuigen zijn zo sterk ontwikkeld, dat hij ook in het hier en nu bijzonder intens leeft.
Door leerkrachten wordt zulk gedrag vaak als ‘afwezigheid’ bestempeld, of ze denken dat het kind ‘nog niet’ weet hoe zich te gedragen in de klas. Dezelfde kinderen krijgen op de middelbare school te horen dat ze niet betrokken zijn, ongeïnteresseerd, laks, dat ze een slechte werkhouding hebben.

Droomdenkers in hun tienerjaren

Renata Hamsikova begeleidt ouders, kinderen en leerkrachten bij het omgaan met hoogbegaafdheid. Suzanne Buis vroeg haar voor Mijn hoogbegaafde puber hoe je droomdenkers in hun tienerjaren kunt begeleiden. Renata: ‘Wanneer je kijkt naar de vijf gevoeligheden van Dabrowsky, dan heb je het hier over verbeeldingshooggevoeligheid. Dat is niet iets wat alleen hoort bij kleuters of dromerige jongetjes van acht. Dit blijft een heel leven aanwezig. Je kunt leren je te concentreren, maar niet op de standaardmanier. Je wordt continu afgeleid door heel complexe gedachten en intensiteit in het ervaren van prikkels en gevoelens, dat speelt altijdeen rol. Daar moet je geschikte handvatten voor krijgen. Veel standaardtips zijn niet van toepassing op uitzonderlijk begaafde kinderen. Als je zegt: “Zet een timer en ga tien minuten aan het werk”, dan heeft dat meestal gewoon geen zin bij deze kinderen.
Ze verliezen hun bereidheid tot medewerking als je aankomt met dooddoeners als: “Dit moet je gewoon doen, want dat heb je later nodig.” Of: “Je moet je nu eenmaal gaan aanpassen, want je gaat later ook werken met allemaal verschillende mensen.”

‘Verbeeldingsgevoelig blijf je je hele leven’

Dure aanpassingen

Degene die dat zegt, beseft waarschijnlijk niet dat zo’n jongere 50 tot 60 punten moet aanpassen, dat het een enorm gat is om te overbruggen. Veel hoogbegaafden kunnen dat ook nog, dat zou met een gemiddeld IQ niet lukken. Het probleem is dat ze zich kúnnen aanpassen, maar dat kan ze heel duur komen te staan. Doe je dit te lang en te vaak, dan bestaat het grote gevaar dat je uiteindelijk niet meer weet wie je zelf bent.’

Hoe je puber wél kan leren

‘Wat vaak helpt bij het coachen van hoogbegaafde tieners, is de leeftijd loslaten en bedenken welke tips je zou geven aan een volwassene, of aan een student. Kijk niet naar wat kinderen van deze leeftijd doorgaans nodig hebben, maar wat werkt voor déze tiener. Sommigen hebben baat bij een klein lijstje om orde aan te brengen. Anderen werken liever met muziek, in een bepaalde omgeving. Blijf goed kijken. Als ze hier nog nooit over hebben nagedacht, ga je dat samen ontdekken, een aantal dingen proberen.
Samen kun je onderzoeken hoe je de tiener aan het werk kunt krijgen, zodat hij zijn aandacht behoudt en doorwerkt.
Stapje voor stapje werkt niet, maar top-down ook niet altijd, waarbij gezegd wordt dat het kind aan de slag gaat als hij weet waaróm hij iets moet leren. Maar dat is te simpel.

Droomdenkers en hoogbegaafde jongeren hebben complexiteit nodig om te leren. Idealiter zou je achterstevoren moeten werken.

Dat kan ook op het voortgezet onderwijs. Als het kind de tafels niet beheerst, laat dat dan gerust zitten tot hij het zelf nodig vindt. Ga verder met wiskunde of algebra, dan gaat het kind zien dat hij de vaardigheid nodig heeft en leert hij het in een oogwenk.Zo werkt het ook bij talen. Mondeling ontdek je dat ze het best beheersen, alleen het inzicht van woordjes stampen en losse woordjes opschrijven ontbreekt. Dit is namelijk contra hoe hoogbegaafden leren. Ze willen context. In dictees, met zinnen, gaat het meestal al beter. Na twee jaar les in Frans spreken sommigen ineens vloeiend Frans. Dan kun je met terugwerkende kracht dingen uitleggen die eerder niet aankwamen. Dit werkt echt. Maar er ontstaat natuurlijk frustratie bij ouders wanneer scholen doodleuk zeggen: “Zo werken we niet.”’

Lees verder in Mijn hoogbegaafde puber, inspiratieboek voor ouders van hoogbegaafde jongeren, door Suzanne Buis.
Voor lezen en praten hierover met jongere kinderen schreef Suzanne De droomdenker en voor hun ouders Mijn hoogbegaafde kind & ik.

Teleurstelling bij hooggevoelige kinderen met een sterke wil

Heerlijk: hooggevoelige kinderen met veel ideeën, die deze ideeën helemaal voor zich zien, ondernemend zijn, en ook nog eens heel duidelijk aangeven wat ze willen… totdat jij als ouder ‘nee’ zegt of een ander plan hebt. Het is bijvoorbeeld tijd om naar school te gaan, te gaan eten, douchen of slapen. Dagelijkse ‘saaie’ dingen kunnen toch nooit belangrijker zijn dan de briljante plannen van jouw kind?! Dat plan van jou, gaat dus niet door! En je kind maakt jou dat heel duidelijk, of je nu nog op het schoolplein, in een benauwd zwembadhokje of midden in de supermarkt bent.
Wat nu?

Ouder zijn van hooggevoelige kinderen met een sterke wil

Janneke van Olphen is auteur van onder andere Het hooggevoelige kind met een sterke wil en de serie over Draakje Vurig van Uitgeverij Scrivo Media. Haar bedrijf enVie verzorgt trainingen voor ouders en professionals, zoals pedagogisch medewerkers, leerkrachten, kindercoaches, medewerkers van bso, kinderdagverblijven en consultatiebureaus. De opleidingen leggen verbanden tussen de behoeftes die je hebt als ouder (vaak zelf hooggevoelig en met een sterke wil) en de strijd die je kunt krijgen als je kind ook zo is. Waar komt het vandaan, dat sommige ouders elke dag ruzie hebben met hun zoon of dochter? Hoe je je ook voorneemt om het als ouder anders aan te pakken? Waarom zijn de intenties liefdevol en eindigt zo’n dag toch weer in uitputtende strijd met je kind?
Janneke van Olphen schept helderheid.

Recensie: een cursus voor ouders van strong-willed, hooggevoelige kinderen

Suzanne Buis, uitgever van Vol liefs en auteur van oa De droomdenker en Tranen van mooite volgde de training ‘Hooggevoelig & Strong-Willed kinderen’ bij Janneke van Olphen.
Suzanne Buis: ‘Het is leerzaam om de praktijkvoorbeelden van de medecursisten te horen. Het begrip dat je als ouder krijgt van Janneke en de andere ouders is bevrijdend, dat was ook goed te zien bij de andere cursisten. en te leren hoe de situaties tot stand komen, volgens de theorie van de innerlijke familie. En het inzicht dat Janneke weet te geven in hoe de situaties tot stand komen, volgens de theorie van de innerlijke familie, maakt dat iedereen gedurende de dag positiever werd. Iedereen leek meer vertrouwen en energie te hebben aan het einde van de dag. Iets wat je als ouder van strong willed kinderen goed kunt gebruiken.’

Een blog over teleurstelling bij een hooggevoelig kind

Op de website Gevoeligheid grootbrengen kun je gratis videocursussen bekijken en e-books downloaden over het opvoeden en begeleiden van hooggevoelige kinderen. Zo kun je goed inschatten of deze informatie en technieken aansluiten bij jou en jouw gezin.
Op Volliefs.nl mogen we Jannekes blog delen over teleurstelling bij een hooggevoelig kind. Met fijne, praktische tips en creatieve oplossingen!
Janneke van Olphen – enVie | Gevoeligheid Grootbrengen:
Imme wil zo héél graag nog één extra toren van Kapla bouwen! Maar helaas pindakaas: daar is nu geen tijd meer voor. Daar legt Imme zich niet bij neer en ze haalt héél wat uit de kast om het voor elkaar te krijgen. Allerlei versiertrucs, verkooppraatjes en chantagepogingen passeren de revue. Als dat niet tot het gewenste resultaat leidt, gaat ze over op boze woorden, hard schreeuwen en schopt ze zelfs tegen de Kapla-doos. Uiteindelijk geeft ze de strijd op en moet ze erg huilen. De teleurstelling is groot, ze had zich hier zó op verheugd!

Oplaaien

Imme’s vader zit bij Imme en troost haar. Hij zegt niet zoveel, want praten heeft niet veel zin zolang Imme zo overstuur is. Als Imme weer gekalmeerd is, waagt Imme’s vader een voorzichtige poging om met zijn dochter in gesprek te komen. Hij zegt dat het nu weliswaar etenstijd is, maar dat Imme later de toren af kan maken. Maar zodra Imme het woord ‘toren’ hoort, begint ze weer te huilen en probeert ze haar vader er opnieuw van te overtuigen dat de toren toch écht nu gemaakt moet worden.
“Zo gaat het zo vaak”, zucht Imme’s vader. “Ik weet dat het geen zin heeft om met Imme het gesprek aan te gaan zolang ze overstuur is, maar als ik erover begin als ze gekalmeerd is, begint het weer van voren af aan”.

Sterke wil

Een kind dat in hogere mate gevoelig is dan gemiddeld (hooggevoelig) én een sterkere wil heeft dan gemiddeld (strong-willed), kan je voor flinke uitdagingen zetten.
Dankzij die sterke wil, heeft het kind vaak heel helder voor ogen wat het wil. Een strong-willed kind heeft vaak een groot verbeeldingsvermogen en ziet dan letterlijk voor zich wat het graag wil, vaak tot in de details. Net als Draakje Vurig, in het boek dat ik met Josina Intrabartolo schreef. Het is moeilijk om iets op te geven als je het zo levendig kunt voor je kunt zien.

Intense beleving teleurstelling

Als een kind behalve strong-willed óók hooggevoelig is, heeft het kind ook een (zeer) intense beleving. Emoties zoals blijdschap, maar ook verdriet, angst en teleurstelling worden intens beleefd. Een hooggevoelig kind kan daardoor intens genieten. Maar een teleurstelling is ook, eerder dan bij een gemiddeld gevoelig kind, een diepe teleurstelling. Hoe dieper de teleurstelling, hoe intenser het verdriet.

Loslaten

Imme ziet die toren al helemaal voor zich. Het is moeilijker om iets los te laten, als je het zo voor je ziet. Daarom haalt Imme alles uit de kast om haar vader te overtuigen. Daarnaast kan Imme de diepe teleurstelling zelf nog niet goed handelen. Omdat ze zo’n sterke wil heeft, maskeert ze de diepe teleurstelling eerst door boos te worden. Uiteindelijk houdt ze de strijd niet vol en dan pas wordt zichtbaar hoe verdrietig ze is.

Naar

Imme vindt het zelf heel naar als ze zo boos doet tegen papa. Ze houdt (hoe kan het ook anders) intens veel van haar vader en wil niets anders dan een harmonische verbinding met papa. Maar ze weet ook héél goed wat ze wil, geeft dat niet zomaar op en is ze gefrustreerd dat anderen zoveel voor haar bepalen (ze wil namelijk zélf bepalen). Als ze boos heeft gedaan tegen papa, is ze niet alleen verdrietig omdat ze haar toren niet kon bouwen, ze is óók verdrietig omdat ze boze dingen zei en tegen de doos schopte. Soms zegt ze ook dat ze zichzelf stom vindt, ze heeft zelfs een keer gezegd dat ze beter niet geboren had kunnen worden. Dat ging bij Imme’s ouders door merg en been.

Leren van

Het is belangrijk dat Imme’s vader inziet wat er in zijn dochter omgaat. Zo kan hij haar beter bieden wat zij nodig heeft. Hij weet al dat het geen zin heeft om met haar te praten als ze overstuur is en hij weet al wat ze nodig heeft om weer te kalmeren. Dat is al heel wat, kan ik gerust zeggen namens alle ouders van hooggevoelige & strong-willed kinderen. Nu wil hij graag weten hoe hij met Imme situaties kan bespreken zonder dat het gelijk weer oplaait. Hij vindt het belangrijk dat Imme leert van situaties die zijn voorgekomen en dat is het natuurlijk ook.

Praktisch

Waarom laaien Imme’s emoties op zodra haar vader weer over de toren begint?

  1. Timing.

    Imme is wel gekalmeerd is, maar ze is nog wel ‘beverig’ van alle emoties die ze zojuist heeft beleefd. Ze heeft het nu eerst nodig om verder bij te komen van alle emoties. Voor nu is het dus beter als haar vader het woord ‘toren’ vermijdt. het is dus nog te vroeg om te praten over de situatie.

  2. Omgaan met teleurstelling.

    Imme is nog aan het leren om met teleurstelling (en verdriet) om te gaan. Hoe intenser de teleurstelling, hoe groter de uitdaging om dit te leren. Als vader de teleurstelling op een later moment met Imme bespreekt, dan is het belangrijk dat Imme terugkijkt en voor zich ziet (filmpje afdraaien) dat ze eerst héél verdrietig was, dat papa haar toen troostte en dat ze zich daarna weer fijn voelde. Zo leert ze in de loop van de tijd dat emoties komen en daarna ook weer gaan. Zo leert ze ook wat haar helpt om zich weer fijn te voelen als ze zo teleurgesteld en verdrietig is.

  3. Leren loslaten.

    Imme is ook nog aan het leren hoe ze een idee dat ze in haar hoofd heeft en héél graag wil, los kan laten. Hoe sterker je iets wilt, hoe groter de uitdaging om het weer los te laten. Het is makkelijker om iets los te laten, als je het een plekje kunt geven. Maar hoe doe je dat dan? Hierbij kan Imme’s vader handig gebruik maken van Imme’s sterke verbeeldingsvermogen. Op een rustig moment kan hij Imme vragen naar haar ‘ideeënkast’.

    Tip: de‘ideeënkast’

    “Hoe ziet jouw ideeënkast eruit?” kan hij dan op een speelse toon vragen. Imme zal eerst niet weten waar papa het over heeft, maar haar nieuwsgierigheid wordt zo gewekt en daar gaat het om. De ideeënkast is de plek in je hoofd waar je al je ideeën bewaart. Soms heb je een geweldig idee, maar is er niet meteen tijd om het uit te voeren. Dan kun je het idee in een laatje in de ideeënkast in je hoofd stoppen. Je kiest één laatje uit dat goed bij dat idee past en daar stop je het idee in. Zo geef je het idee een plekje en kun je het loslaten, voor nu. Als je dan later wel tijd hebt, dan haal je het idee weer uit het laatje.

De combinatie hooggevoelig & strong-willed is niet altijd een makkelijke, maar je kunt er wel veel van leren!
Lees verder over de cursus ‘Hooggevoelig & Strong-Willed Kind’.

Ontwikkelingsvoorsprong herkennen bij kinderen

Jonge kinderen met (intelligentie)ontwikkelingsvoorsprong zijn gebaat bij vroege signalering, begeleiding en stimulering van hun talent.

Wanneer een intelligentie-voorsprong of ontwikkelingsvoorsprong niet tijdig herkend wordt, kunnen deze kinderen gaan onderpresteren. Een ervaringsdeskundige, onderzoeker, wetenschapper, expert, kinderarts en auteur lieten hun licht schijnen tijdens een symposium over dit onderwerp: Had ik het maar eerder geweten. Dit gebeurde op initiatief van Grip op Talent in het theater van de Openbare Bibliotheek Amsterdam.
Een van de sprekers was Suzanne Buis, auteur en uitgever van Vol liefs. ‘Het was leerzaam, met indrukwekkende en erg positieve verhalen! Fijn publiek en een leuke mix van verhalen en invalshoeken. Zo goed om te zien dat er op veel terreinen wordt gewerkt aan het informeren over hoogbegaafdheid, júíst in een vroeg stadium.’
Een filmpje van een kwartier van de presentatie bij de OBA over De droomdenker door Suzanne Buis, op YouTube: https://lnkd.in/eCXQjmW

Programma

19.00    Opening door Hidde Simons.
19.05    Sandra Vervoort, medeoprichtster van HB020 en ervaringsdeskundige. Waarom was er voor haar noodzaak om eerder te weten dat bij haar kinderen hoogbegaafdheid een rol speelde?
19.30 Fanny Cattenstart, van Grip op Talent en expertgroep Ontwikkelingsvoorsprong, belicht een nieuw signaleringsinstrument voor consultatiebureaus. Zij vertelt over de zijnskenmerken, hoe deze bij jonge kinderen al zo goed te zien is en over de valkuilen als het niet gezien wordt.
19.45    Specialist hoogbegaafdheid Tijl Koenderink in gesprek met cabaretier Jeffrey Spalburg en acteur Mimoun Ouled Radi. ‘Zijn cabaretiers vaak hoogbegaafd?’
20.00    Psycholoog en onderzoeker Bart Vogelaar, Universiteit Leiden, vertelt over zijn promotie:

‘Hoogbegaafd kind presteert beter bij meer uitleg’

20.30    Kinderarts, Edith Langeveld-Mollink vertelt: hoe kun je als jeugdarts een belangrijke rol spelen? Er zijn nog veel misverstanden.
20.45    Auteur Suzanne Buis, auteur van ‘Mijn hoogbegaafde kind en ik‘: hoe boeken een rol kunnen spelen in de  begeleiding van deze kinderen en hun ouders. Een kijkje in het hoofd van een hoogbegaafd kind is zinnig voor professionals en herkenning is heel prettig voor ouders en kinderen.
21.00    Zaal- en panelgesprek
21.30    Boekverkoop door 248 media/signeren en napraten aan de bar
Deze avond is een initiatief van Grip op Talent.