Home » add

Tag: add

Hoogbegaafde kinderen: van het ene lastig naar het andere lastig…

Vaak wordt het gedrag van hoogbegaafde kinderen op school eerst als lastig gezien. In Mijn hoogbegaafde puber komen ook pubers aan het woord. Zo vertelt Dijon hoe hij er achter kwam dat hij hoogbegaafd is en wat er gebeurde:
Dijon (13): ‘Toen ik bijna zes jaar was, dacht de juf dat ik misschien autisme of adhd had. Mijn ouders dachten dat niet, maar ze hadden wel veel vragen over mijn gedrag. We gingen naar een psycholoog. Omdat de psycholoog hoogbegaafdheid vermoedde, vroeg hij bij de intake of hij een intelligentietest mocht afnemen.
Uit beide testen kwam een hoogbegaafdprofiel en daarbij benoemde de psycholoog dat ik heel sensitief was. Dat maakt dat ik veel prikkels ervaar van buitenaf. Ik merkte wel dat ik anders was dan andere kinderen. Ook dacht ik altijd verder na over het grotere geheel en ik merkte dat andere kinderen dit niet volgden. Mijn ouders gingen zich verdiepen in hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit om te begrijpen waar mijn gedrag vandaan kwam en om dat goed te kunnen begeleiden. Ze besloten dat ik beter naar een andere school kon gaan. De juffen die ik had zagen mijn gedrag steeds als vreemd of lastig en zagen niet mijn sterke kanten.’

Lees verder in Mijn hoogbegaafde puber of start vandaag nog met de online cursus hoogbegaafdheid en ontvang het boek:
www.cursushoogbegaafdheid.nl

Van het ene lastig naar het andere lastig…

‘Hij is lastig, doet niet mee, er is iets… we willen uw zoon laten onderzoeken op…’ [vul in allerlei diagnoses]
Soms blijkt: ‘uw kind is hoogbegaafd’.
Hopelijk vindt er vervolgens een verschuiving plaats in wat er ‘lastig’ is – niet het kind, maar: hoe gaan we hem/haar beter begeleiden? Gelukkig zijn er steeds meer scholen die zich bezighouden met begeleiding van begaafde leerlingen en hun specifieke uitdagingen. Maar vaker is het het begin van een intensieve zoektocht. Hoe gaat dit kind of de jongere weer tot groeien en bloeien komen? En wat is er binnen het gezin nodig om het ook thuis allemaal minder ‘lastig’ te hebben?

Voor gezinnen met hoogbegaafde kinderen

Op deze vragen geef ik antwoord in mijn online cursus hoogbegaafdheid. De droomdenker (voor kinderen en hun omgeving) en Mijn hoogbegaafde puber krijg je bij de cursus.

>> ACTIE: tijdelijk met een gratis coachingsessie!

<< Het is niet altijd duidelijk welke gezinnen met deze uitdagingen te maken hebben. Vaak geldt nog steeds dat mensen denken dat 'heel slim' juist 'heel makkelijk' is. Ook dat maakt omgaan met hoogbegaafdheid soms lastig. Ken je iemand die deze hulp wellicht kan gebruiken? Delen wordt gewaardeerd, dankjewel! Naar de online cursus hoogbegaafdheid

4 tips van en voor hoogbegaafde pubers

Tjeerd (13): Tegen andere bijna-pubers zou ik zeggen: Goed naar je ouders luisteren, want ze proberen je alleen te helpen. En kijk uit voor wat mensen je wijsmaken via YouTube en andere social media.
Aaron (11): Als je moeilijker werk wil, vraag het dan tenminste één keer.
Max (16): Mijn advies: waarschijnlijk vinden heel veel hoogbegaafden het alleen maar jammer, of *&%#@$, dat ze hoogbegaafd zijn, omdat ze dan net weer iets anders zijn. Maar anders zijn is niet erg. Hoe je je gedraagt is ook grotendeels een keuze die je maakt, zoals ‘zeg ik het wel of zeg ik het niet’. Je kunt er heel veel positieve dingen uithalen, focus niet op het negatieve.
Jolie (12): Laat het op je afkomen, probeer spontaan te blijven. Kijk of er iets grappigs is aan een rare situatie. Niet piekeren. Als je er over wilt nadenken, ga dan met pen en papier aan tafel zitten en probeer een plan te maken en eventuele problemen te voorkomen. Maar maak je niet te druk. Soms lijkt het alsof er iets mis gaat, maar dan later blijkt dat het eigenlijk wel iets goeds was voor in jouw leven.

Meer lezen, luisteren en leren over het begeleiden van hoogbegaafde jongeren?

Suzanne Buis Mijn hoogbegaafde puber

Wel of geen medicatie bij adhd?

‘Wel of geen medicatie bij adhd?’ Ouders komen geregeld met deze vraag het Droomdenkers Talentcentrum. Heel goed om daar verschillende mensen over te spreken met verschillende standpunten en invalshoeken.
Mijn naam is Suzanne Buis, ik ben eigenaar en coach in het Talentcentrum. Mijn advies: ga eerst kijken welk (storend) gedrag verandert wanneer het kind meer in balans komt en veiligheid ervaart, in zichzelf, in het gezin. Daarbij is de balans van ouders ook zeer belangrijk.
Uiteraard is het evengoed heel belangrijk om te onderzoeken waar het gedrag vandaan komt, ook als er sprake is van hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit. Veel ‘symptomen’ van hoogsensitiviteit (bijv prikkelgevoelig zijn) nemen af wanneer kinderen meer interne veiligheid ervaren. Heel simpel gesteld: voel je je onveilig, dan ben je alerter en en is de kans groot dat je sneller reageert op bijv geluid of licht of onrust. Hoe je dat vervolgens verwerkt, heeft vaak weer te maken met hoogsensitiviteit en hoogbegaafdheid.

Kind in Evenwicht

Carla van Wensen weet hier onvoorstelbaar veel over en ik ben erg dankbaar voor wat ik leer in haar opleidingen van Kind in Evenwicht. Ook zeer toepasbaar allemaal, dus de ouders en de droomdenkers die in het Droomdenkers Talentcentrum komen hebben er direct profijt van!
Een aanrader: volg Carla van Wensen op social media en/of lees haar blogs en boeken. Zoals bijvoorbeeld deze over wat Carla ervaart bij kinderen die in haar praktijk komen vanwege ‘storende concentratieproblemen’:
Carla van Wensen: “In mijn praktijk komen kinderen met verwijzing ADHD of ADD. Het lukt me bijna nooit deze vaststelling te staven, en het er dus mee eens te zijn.
Wat ik zie zijn
– oververmoeide, soms zelfs uitgeputte kinderen omdat ze alert zijn, op hun hoede;
– kinderen die de hoop op hebben gegeven dat het ooit nog eens leuker wordt. Op school. Of thuis. Met vriendjes;
– kinderen en jongeren die overlopen van emoties en nare gedachten. Ze weten zich er geen raad mee en kunnen het niet verwoorden;
– kinderen die kampen met chronische allergieën of keel-neus-oorklachten;
– kinderen die al jaren -soms al vanaf hun babytijd-slecht slapen. Niet doorslapen. te laat inslapen of heel vroeg wakker worden;
– kinderen met geboortetrauma’s of hechtingsproblematiek;
– kinderen die ouders spiegelen;
– kinderen die gedrag laten zien dat al jarenlang in familielijnen aanwezig is;
Kenmerken van ADD of ADHD zijn vaak normale uitingen van gedrag op stressvolle situaties en/of als gevolg van het gemis aan (interne) fysieke veiligheid. Het put het immuunsysteem helemaal uit waardoor gerichte aandacht hebben moeilijk wordt. Waarom het kind doet zoals het doet is altijd terug te zien in lichaamstaal en in het bewegen.”
Kind in evenwicht ® #prachtiglastig

‘Dan ben je over 8 dagen een olifant.’

Over reflexen en geheime informatie die zichtbaar wordt

‘Alles met rekenen doe ik niet.’
‘Ik doe niet aan taal.’
‘Ik vind taal superleuk en ik schrijf gedichten en ik kan alle tafels tot 19 en ik hou niet van gamen maar wel heel erg van knutselen. Gaan we straks tekenen?’

Vandaag zijn er vier kinderen uit de regio in het Droomdenkers Talentcentrum. Eentje is voor het eerst en heeft veel vragen.
Ik: ‘Ga lekker zitten. Ik heb toffe nieuwe dingen geleerd deze week, daar gaan we meteen mee aan de slag. We beginnen met een voetmassage. Trek je schoenen en sokken maar uit. Kijk, je begint bij deze pees, dat is een soort spier. Hij loopt van hier naar hier en daarmee kun je je teen bewegen. Doe mij maar na…’
‘M’n voet vastpakken? Nee hoor.’
‘Ik ben de enige met slippers aan.’
‘Ik was op school mijn gymschoenen vergeten.’
‘Mijn voet masseren, oké, maar niet beginnen over van die vieze dingen zoals de binnenkant en wat je zei van die spieren.’

Zwemvliesjes

Ik: ‘En wat vind je van de velletjes tussen je tenen? Masseer ze eens zachtjes. Daar zaten ooit zwemvliesjes.’
‘Maar als mensen eerst zwemvliezen tussen onze tenen hadden, waren we dan eerst vissen?’
Ik: ‘Vissen hebben geen tenen.’
‘Maar konden mensen dan ook heel goed zwemmen?’
‘Nou heus niet door zo’n centimeter zwemvlies. Als je niet kan zwemmen dan zink je alsnog.’

Over 8 dagen een olifant

‘Mijn meester gelooft in God en in waternimfen. Maar ik denk dat we eerst bacteriën waren. En toen vissen enzo.’
‘Als dat waar is, ben je dus over 8 dagen een olifant. En over 80 jaar is iedereen 12 meter.’
‘Dat denk ik niet hoor, over 800 miljoen jaar pas.’
‘Maar zijn we dan nog mensen?’
‘Ja natuurlijk!’
‘Waarom? Wie zegt dat wij het eindstation zijn?’
‘Wat ben jij dan van plan te worden?’
‘Zoiets plan je niet.’

Prachtig ‘aan’

Ik hou van zulke gesprekken. De snelheid van de reacties op elkaar is voor kinderen vaak al een opluchting. Je ziet de ‘snelle geesten’ opveren en er ontstaat ontspanning in het lichaam. Patronen worden doorbroken (en er schieten reflexen aan die eigenlijk al ‘uit’ horen te zijn – daarover later meer. Dit levert veel informatie op als je weet waar je op moet letten.)
In deze groep wordt niet steeds gewacht, hier wordt niet steeds om stil zitten en stil zijn gevraagd. Sommige kinderen genieten wel stil, die kijken en luisteren en slurpen de energie op van de kinderen die lekker zitten te sparren met elkaar.

Momentje

Op voorstel van een van de deelnemers hebben we een experiment gedaan met een vraag stellen en dan 10 of 15 of zelfs 30 seconden over een antwoord moeten/mogen nadenken. Nou, dat viel nog niet mee voor iedereen. Sommige kinderen bedachten één antwoord en werden ongeduldig, terwijl anderen meer antwoorden bedachten… wat protest opleverde: ‘Maar je had niet gezegd dat je méér antwoorden moest bedenken!’
‘Nee, maar ze heeft ook niet gezegd dat het maar één antwoord mocht zijn.’
Ook weer leuk om te ontdekken. Allemaal leerzaam.

Waarom de massage?

En waarom deden we de massage? Omdat grappig genoeg de massage al een heel stuk ontspanning oplevert op het denken. Door bezig te zijn met iets fysieks, een handeling, het contact maken met het lichaam, met de grond (we gingen ook de voetzool in de grond drukken, bijvoorbeeld), ontstaat aarding en bewustwording.
En de een wordt daar heel rustig en stil van, een ander krijgt eerst een stoot energie erbij en uit dat met babbelen 🙂
All good.

Reflexen

Er zit ook nog een hele laag onder, waar ik de afgelopen weken weer veel over geleerd heb, dit keer bij Carla van Wensen. Werken met primaire reflexen levert veel informatie op over hoe het met een kind (jongere, volwassene) gaat.
Nou, de voetmassage leverde inderdaad veel informatie op over de deelnemers aan de droomdenkersgroep (10-12 jaar)😅
Over reflexen een volgende keer meer. Ik vind het superinteressant en merk ook wanneer ik er met collega’s over praat, dat er nog niet heel veel mensen over weten. Lees bijvoorbeeld eens wat ik eerder schreef over reflexen in dit artikel
en lees Hooggevoelig? Of een niet-geïntegreerde Moro-reflex? door Carla van Wensen.
Heb je vragen of feedback? Mail me gerust!
(c) Suzanne Buis, Droomdenkers Talentcentrum

Schrijver op school: leer verhalen maken!

*Kinderboekenweek! Storytelling als weg naar leesplezier!*

Een groep kinderen poseert voor een goepsfoto in de klas, met kinderboekenschrijfster SUzanne Buis. Op de foto zijn ook 12 delen van de serie over Floortje Bellefleur te zien.
Soms regelt een lezer zelf dat ik op bezoek kom, zoals ik hier was uitgenodigd door Julia, voor bij haar boekbespreking over Floortje 🙂

Suzanne Buis komt als schrijver op school! Suzanne Buis schrijft kinderboeken zoals De droomdenker, strips in de Penny, de kinderboekenseries over Lizzy en Floortje Bellefleur en vertaler/bewerker van series als Deltora, Kameleon, Glitterclub, IsaBella, Thomas en de Tijdmantel. Ze wil iets opbiechten over lezen…

Begin oktober is de Kinderboekenweek. Leuk, dan mag ik weer als schrijver op bezoek op basisscholen en voortgezet onderwijs. Het belangrijkste doel van de kinderboekenweek is kinderen helpen bij het vinden van leesplezier.
Hoe doe je dat nu? Want als kinderen zeggen dat ze lezen niet leuk vinden, kun je wel zeggen: ‘Lees WEL! Is wél leuk!’ maar of dat veel enthousiaste lezers oplevert… 

*Lezen is niet altijd leuk*

Feit is dat voor veel kinderen (én volwassenen!) lezen gewoon vaak niet leuk is. Zeker als je ogen te langzaam gaan voor je brein. Of als de verwerking van wat je ziet op de een of andere manier niet lekker soepel gaat. Bij dyslexie, bijvoorbeeld, bij adhd en add en vaak ook bij hoogbegaafdheid en beelddenken.
Een pagina is dan al lastig om door te ploegen en een heel boek duurt dan eeuwig.

*Sneller!*

Een vriendin van mij is snelschrijver en veellezer. Via haar ogen gaat het gewoon te langzaam, dus zij luistert de hele dag luisterboeken, op het versnelde tempo (dat kun je instellen). Voor adhd-ers en hoogbegaafden (zij is hoogbegaafd met adhd) is dat vaak heel lekker. Dat tempo past beter bij hun brein.
Ik luister vrijwel elke dag naar een podcast, op normaal tempo. Meestal hoor ik hooguit een kwartier, en dan ben ik iets anders aan het doen of in slaap gevallen.
Dus ik begrijp heel goed dat veel kinderen geen zin hebben in dat langzame, tijdrovende geconcentreerd blijven bij een boek.

*Beelden*

Punt is namelijk ook dat deze kinderen vaak beelddenkers zijn. Is een boek niet beeldend geschreven, dan kost het verwerken van die woorden enorm veel energie.
Is het verhaal wel beeldend geschreven? Dan is een beelddenker in no time afgeleid door de film in zijn/haar hoofd. Die ‘interne film’ gaat namelijk veel sneller: die gedachtenfilm gaat in 32 beelden per seconde, terwijl taal met maximaal 2 woorden per seconde gaat.

*Niet doorvertellen, maar…*

Oké, ik geef het niet graag toe… want als schrijver zou ik een groot voorstander moeten zijn van lezen (en gelezen worden). Dat bén ik ook, maar ik kan het zelf zo slecht! Vroeger verslond ik boeken, maar nu kan ik er de rust niet voor vinden. Drie kinderen in m’n eentje, meerdere eigen bedrijven, zelf veel schrijven… boeken lezen gaat me nu echt te langzaam. Vooral als ik er niets ‘mee kan’.

*Leesplezier zit niet alleen in boeken lezen*

Maar ik ben nog steeds dol op verhalen. Ik kan snel en grondig manuscripten lezen en aangeven wat er mist, of niet klopt, of anders zou mogen. Ik kan ook heel goed luisteren naar de verhalen die anderen me vertellen, en die omzetten in interviews, teksten en korte verhalen. Beelden helpen daarbij. 

*Beelden omzetten naar verhalen*

Zonder die beelden te ‘uiten’ kan het wel heel erg druk en vol worden in het hoofd van een beelddenker. Daarom is schilderen en tekenen supergoed voor beelddenkers. En verhalen maken! Dat hoeft niet per se in boekvorm. Verhalen bestaan in vele vormen. Er zijn vele vormen van verhalen vertellen. We noemen dat storytelling.

Een vrouw met donkerbruin haar (schrijfster Suzanne Buis) draagt een gehaakt vest en een spijkerbroek. Ze heeft twee boeken in haar handen. Ze staat voor een digibord. Hierop is haar website te zien en covers van andere kinderboeken die ze heeft geschreven.
Soms kijk ik even in mijn hoofd wat ik nog meer wil vertellen 😉
Hier was ik twee dagen op een school in Gendringen om zes lessen Storytelling te geven.

*Storytelling in de klas*

En dat is dus wat ik in de Kinderboekenweek (en de rest van het jaar zo nu en dan) vertel wanneer ik als schrijver op school ben, vaak ook bij plusklassen. Verhalen kunnen ook heel leuk zijn als je niet houdt van lezen!
De kinderen zijn meestal al nieuwsgieerig als ik toegeef dat ik meer dan honderd boeken gemaakt heb, maar dat ik niet zo heel erg houd van lezen. En dat er meer verhalen zijn dan alleen in boeken. 

*Actief denken over verhalen*

Met de hele groep bedenken we een hele rij andere vormen van verhalen maken. En hoe je die verhaalvormen kunt maken. Waarom je die zou kunnen maken. Voor wie. Hoe. En met welke manier van verhalen maken je rijk en beroemd kunt worden – en hoe word je zelf schrijver op school?!

*Wat zit er in?*

Tijdens de schrijfles bedenkt de klas met de schrijver op school wat je nodig hebt om een goed verhaal te maken, zoals bijvoorbeeld in een mooi boek, een grappig reclamefilmpje, een strip in de Penny of een Disneyfilm.
Wie is de hoofdpersoon, wat is zijn probleem, waar zie je dat aan, wat gaat-ie doen, wat gaat er mis, hoe lost het probleem op, wat heeft de hoofdpersoon ervaren?

*Scenarioschrijvers binnen 1 uur*

Tenslotte kijken we een filmpje, waar de kinderen ineens heel veel in herkennen. Ook de supersnelle droomdenkers staan nu meestal volle bak AAN. Er wordt gefantaseerd en al kletsend en lachend gaan ze aan de slag om zelf of met elkaar een verhaal te bedenken en een vorm daarvoor te kiezen.
En ik ben blij – en heel benieuwd wie ik over een jaar of wat tóch tegenkom tijdens de Kinderboekenweek, als collega-schrijver 🙂

*Mijn boeken of mij boeken*

Heb je interesse in De droomdenker, mijn Lizzy-serie of mijn andere beeldende boeken? Of wil je mij boeken als gastdocent?
Je bent van harte welkom! 
Stuur me een berichtje of kijk op 
www.suzannebuis.nl en www.volliefs.nl

Hoogbegaafde Max moet worden onderzocht, op alles: ‘om het uit te sluiten’

‘Toen Max acht was moest hij naar een orthopedagoog, want naast hoogbegaafdheid was er behoefte aan een diagnose, vond school. Het eerste wat ze zei was ‘zo, vertel eens, wat is er mis met jou?’ Dat was zo’n schok! Max keek me aan van ‘wat ís dit?’ Maar hij bleef even beleefd als altijd. Hij kreeg het ene onderzoek na het andere. Het aantal misdiagnoses van hoogbegaafdheid is schrikbarend, ook de manier waarop er mee omgegaan wordt. Borderline, narcisme, autisme, hij is op van alles onderzocht. Niet omdat hij het zou hebben, want dat vroeg ik dan wel eerst. Nee, ‘om het uit te sluiten’.’

‘Iedereen zegt dat ze van hoogbegaafdheid weten’

Ik geloof niet dat ze doorhebben wat voor impact dat heeft op een gezonde jongen. Ze planten elke keer een zaadje twijfel in zijn hoofd. Ik heb ze elke keer verteld dat zijn brein anders werkt. Dan zeiden ze ‘ja, ja, uiteraard’, want iedereen zegt dat ze van hoogbegaafdheid weten, maar weinigen weten echt waar het over gaat.”

Verder lezen?

Dit fragment komt uit het interview met de moeder van Max, inmiddels een puber die nog steeds worstelt met de regels rond leerplicht. Dit interview en meer kun je lezen in ‘Mijn hoogbegaafde puber, inspiratieboek voor ouders van hoogbegaafde tieners’ door Suzanne Buis (augustus 2018).
Bestel jouw exemplaar via kantoor@suzannebuis.nl