Home » koninklijk

Tag: koninklijk

Koninklijke boodschap

Een koninklijke boodschap, wat betekent dat?
Kijk, dat dobbertje op de foto ben ik. Weet je nog dat jullie me vorige week een bofkont noemden? Omdat ik met een groep supergedreven chiropractors mee was naar een seminar in Griekenland? Om te kijken wat sensorische reflexintegratie kan doen voor kinderen met hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit?
Nou, dus ik was daar mijn ass off aan het werken om een bofkont te zijn. En jullie hebben gelijk, daarom durf ik iets heel tofs eigenlijk niet zo goed te vertellen. Maar we zijn hier onder vrienden en jullie weten dat ik niet opschep, dus ik waag het er op. Het zit zo.
Ik was dus op een afgelegen, autovrij eiland, waar de jetset met heel dikke jachten kwam aanleggen voor de lekkerste restaurants en ijssalons, en sprookjesachtige bruiloften. Heel gaaf. Je kon er ook nogal goed winkelen.
De winkeltjes tussen de dure boutiques waren schattig authentiek, na twee keer was je vrienden met de bakker en kende je zijn schoonmoeder, die achter in de zaak tv zat te kijken onder een kast vol foto’s van de kleinkinderen en beeldjes van Jezus en Maria.
In de supermarkt waren geen winkelwagentjes, want daarvoor waren de gangpaden veel te smal.

Shoppen in het donker

Tijdens een van de lunchpauzes gingen we zo’n supermarkt binnen voor fruit en hapjes voor na het zwemmen. Er was net een powerbreak, een elektriciteitsstoring, dus het was er donker. Daarom moest ik twee keer kijken: zag ik daar nu een bekende, in de schemering?
De nogal grote dame, donkerblond haar, beetje gebogen houding, verdween achter het schap met de chips. Even later kwam ze te voorschijn, achteruitlopend, omdat ze iemand tegenkwam in het smalle paadje.
Ik stapte naar voren, ze draaide zich om en daar stond ik zo ongeveer tegen een bekende aan: Koningin Máxima. Echt waar. Ze had haar haren in een staartje en ze droeg een gezellige zomerjurk. Geen hoge hakken, geen hoed, nauwelijks make-up.

Niemand had me gewaarschuwd.

Ik was dus ook niet voorbereid.
En ik zei dus geheel ondoordacht: ‘Mevrouw Máxima, wat leuk! Bent u op vakantie? We hebben elkaar al eens eerder ontmoet.’
‘O ja?’ zei onze koningin vriendelijk en beleefd en ze bood haar hand aan, met zo’n boogje in haar pols, zodat ik even niet wist wat te doen. (Gelukkig schudde ik haar hand toen, want stel dat ik er een handkus op deed en dat was helemaal niet de bedoeling.)
Ik zei nog iets over ‘op de boot naar Enkhuizen, tijdens de provincietour’ en zij zei met een blik naar haar bodyguard, die toch wel erg breed en groot was om zo’n gangpad mee te delen, ‘Ja? O. Ik zoek zout en peper, maar ik zie het niet.’
‘Dat staat boven,’ zei ik, maar ze was er al klaar mee, want het was veel te donker om ook nog die trap op te gaan, zeker met zo’n kletsend type in je kielzog. Dus Mevrouw Koningin Máxima ging naar buiten en de volgende winkel binnen.
Ik moest wat bekomen van de opwinding en ging even later ook naar buiten. Daar vertelde ik aan mijn niet-Nederlandse metgezel wat er gaande was – en toen bleken we achter een wel erg brede, blank met wat rode nek, Nederlandsachtige man te lopen met een vissershoedje op en een polo aan. Koning Willem-Alexander. Zul je net zien.
En zo is het gebeurd. En nu vraag ik me af of die boot op de foto soms van ‘ons’ is.
(c) Suzanne Buis, 2017